Η Ελλάδα είναι η χώρα των εύκολων αφορισμών. Υπάρχουν 3-4 ατάκες που τις επαναλαμβάνουν με στόμφο όλοι, συχνά μην καταλαβαίνοντας τι σημαίνουν, και πάντα δίχως να μπορούν να εξηγήσουν τι σημαίνουν ουσία στην πράξη.
Από τον Δαίδαλο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Οι πιο διαδεδομένες ατάκες είναι η "αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου" και η "πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική". Ας ασχοληθούμε σήμερα με το δεύτερο. Το πολυδιάστατο. Μέσα στη γενική ασάφεια του όρου, ακούμε κάτι αοριστίες περί του να μην είμαστε "δεδομένοι", να αναζητούμε κι αλλού συμμαχίες, να πορευόμαστε αποκλειστικά με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και όχι τις επιταγές των ισχυρών.
Πολύ όμορφα αυτά ακούγονται. Ιδιαίτερα το να "πορευόμαστε με γνώμονα αποκλειστικά το εθνικό συμφέρον". Ερώτηση: Υπάρχει άνθρωπος σε αυτή τη χώρα, από τον Έβρο μέχρι το Καστελόριζο που να θεωρεί ότι το εθνικό μας συμφέρον δεν επιτάσσει τη συνεχή ενίσχυση των συμμαχικών μας σχέσεων με το Ισραήλ; Στη βάση και μόνο - αν θέλετε - του γεωπολιτικού συσχετισμού δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Φαντάζομαι κανένας, πλην μιας χούφτας του πληρώματος της φλοτίλα που κουβάλαγε μισό τσουβάλι αλεύρι για να επιλύσει τη διατροφική κρίση στη Γάζα.
Αν όλοι συμφωνούμε με το αυτονόητο, γιατί ζητείται να μην πορευτούμε αποκλειστικά με γνώμονα το εθνικό μας συμφέρον; Κάτι προφανώς χάνω εν προκειμένω.
Διαβάστε ακόμα: Το Ισραήλ είναι πρόφαση, μισούν την Ελλάδα
"Να μην είμαστε δεδομένοι και να αναζητούμε και αλλού συμμαχίες". Ωραίο και αυτό ακούγεται. Η άποψη του υπογράφοντος είναι ότι κάθε χώρα δεν έχει νόημα να κουνάει απλώς καταφατικά το κεφάλι σαν κάτι παλιά λούτρινα σκυλάκια που βάζαμε στο πίσω παρμπρίζ των αυτοκινήτων. Όμως, σε κάθε περίπτωση, οφείλει να κινείται στα πλαίσια σταθερών στρατηγικών επιλογών, χωρίς άλματα λογικής, ενεργειών και πρωτοβουλιών. Και οι σταθερές αυτές για τη χώρα ακούν στο όνομα των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην παρούσα συγκυρία πολλά δεδομένα αμφισβητούνται, όμως οι τις στρατηγικές δεν τις αλλάζουν οι συγκυρίες, αλλά μια διαπιστωμένη στο χρόνο σημαντική μεταβολή των διεθνών ισορροπιών και συνθηκών.
Αυτό ίσως να μην καλύπτει την ανάγκη του "πολυδιάστατου" που προτάσσουν κάποιοι εν Ελλάδι. Δεν το θεωρώ και κατ' ανάγκη κακό. Βιώσαμε και τους πολυδιάστατους πειραματισμούς. Όταν αναζητούσαμε λύση στην οικονομική μας κρίση, όχι στα πλαίσια των εταίρων μας, αλλά στη Μόσχα του Πούτιν. Που θα μας έδινε και ντούκου €5 δις για έναν αγωγό. Τα είδατε ποτέ τα €5 δις; Ούτε ο Λαφαζάνης τα είδε. Το μόνο που καταφέραμε ήταν να γελοιοποιηθούμε όταν ο Βλαδίμηρος είπε στους Ευρωπαίους ουσία ότι "προκειμένου να δανείσει την Ελλάδα, θα προτιμούσε να τα φάει σουβλάκια να του μείνει και η γλύκα". Και μαζί με τη γελιοποίηση ήρθε και η έτι περαιτέρω επιδείνωση της διαπραγματευτικής μας θέσης.
Θέλετε και κάποιο άλλο παράδειγμα; Πόσοι και πόσοι δεν δοξάζουν τον εξ ανατολών Σουλτάνο, που παίζει σε πολλά ταμπλό και "κερδίζει από πολλούς και πολλά". Για να δούμε όμως και στην πράξη τι γίνεται. Ο Ερντογάν, πολύ πολυδιάστατα, αποφάσισε να μην αγοράζει μόνο όπλα του ΝΑΤΟ, αλλά μα δώσει και μερικά λεφτά στη Ρωσία για να τα έχει καλά με το ξανθό γένος. Και αγόρασε S400. Παρά τις προειδοποιήσεις των κακών Αμερικάνων. Δεν έσκυψε το κεφάλι στις απειλές τους. Αντέδρασε ηρωικά και πολυδιάστατα.
Διαβάστε ακόμα: Η Ελλάδα δεν είναι Μονακό
Η Τουρκία όχι μόνο μπορούσε να ζητήσει να ενταχθεί στο πρόγραμμα F35 και να αγοράσει αεροπλάνα αυτού του τύπου. Ήταν χώρα συμπαραγωγός των F35. Και σήμερα, λόγω των S400 παρακαλάει χρόνια και χρόνια και όλο υποσχέσεις της δίνουν. Ναι, βεβαίως, και σας αγαπάμε, και θα το μελετήσουμε...αλλά. Μονίμως αυτό το αλλά. Και όλο σενάρια για επιστροφή των S400 στη Ρωσία, για μεταφορά τους σε χώρα του κόλπου και ένα κάρο ανοησίες που απλά δεν υλοποιούνται, την ώρα που το Ισραήλ έχει F35 και η Ελλάδα αναμένει την πρώτη παραγγελία το 2028.
Αν μια Ελληνική κυβέρνηση ακολουθούσε το πολυδιάστατο της πολιτικής του Ερντογάν και αγόραζε S400, θα έπραττε ορθά ή θα έπρεπε να τους στήσουμε στην πλατεία συντάγματος και να τους πετάμε γιαούρτια για 5 βδομάδες αδιαλείπτως;
Και θα ολοκληρώσουμε με τον Μιακιαβέλι, που διδάσκει διαχρονικά και σοφά. Αναφερόμενος λοιπόν στην ουδετερότητα (κάτι σαν το πολυδιάστατο ένα πράγμα), έγραφε: "Και όσο για την ουδετερότητα, απόφαση που θαρρώ ότι πολλοί επιδοκιμάζουν, σε μένα δεν είναι δυνατό να καλαρέσει, γιατί δεν θυμάμαι ούτε απ’ τα όσα είδα ούτε και απ’ τα όσα διάβασα να στάθηκε ποτέ καλή· μάλιστα είναι και ολεθριότατη γιατί έτσι χάνεσαι στα σίγουρα".
Add comment
Comments