Στη Γαλλία, η κοινωνία είχε μάθει ότι το κράτος μπορεί να δημεύει κάθε χρόνο πάνω από το 50% του ΑΕΠ μέσω φόρων, να συμπληρώνει πάνω σε αυτό και δάνεια, και να το προσφέρει αφειδώς στους κατοίκους τής πρώην αυτοκρατορίας μέσω γαλαντόμων κοινωνικών παροχών. Μέχρι τη στιγμή που τα φώτα άναψαν και το πάρτυ τελείωσε.
Από τον Κέλσο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Το πάρτυ τελείωσε γιατί τελείωσε το φθηνό δανεικό χρήμα και τα επιτόκια πήραν την ανιούσα; Αυτό θα γινόταν νομοτελειακά κάποια στιγμή. Δεν δανείζεσαι σαν να μην υπάρχει αύριο γιατί θεωρείς ότι στο επέκεινα θα σε δανείζουν με 1,5% και 2%. Τα επιτόκια απλά μετέτρεψαν ένα ήδη υπαρκτό πρόβλημα σε απολύτως άμεσο με τον χαρακτήρα του επείγοντος. Όταν πια πρέπει να δανειστείς, και τα μισά από όσα δανείζεσαι απλά καλύπτουν τόκους, έχεις μπει στο σπιράλ του θανάτου και κανείς δεν μπορεί να σε βγάλει από κει.
Η Γαλλία είναι ένα απολύτως προβληματικό κράτος με χαρακτηριστικά failed state εδώ και πολύ καιρό. Το είχαμε επισημάνει με όλους τους δυνατούς τρόπους. Με χρέος που έχει ξεπεράσει το 115% και έλλειμμα πάνω από 5%, η σύγκρουση με τον ύφαλο είναι απλά θέμα χρόνου. Η Γαλλία δανείζεται ανά δύο χρόνια ποσό ίσο με το σύνολο του Ελληνικού χρέους. Όσα δανειστήκαμε εμείς από το 1832 μέχρι και σήμερα, η Γαλλία τα δανείζεται ανά διετία. Δεν συγκρίνουμε οικονομίες, εμείς είμαστε το 1/13 της Γαλλίας, όμως για σκεφτείτε σαν κράτος να φορτώνεσαι στην καμπούρα σου μια Ελλάδα ανά 2 χρόνια.
Το πρόβλημα εκτός από δημοσιονομικό είναι και πολιτικό. Σε τέτοιες περιπτώσεις ακολουθείς έναν συνδυασμό αύξησης των φόρων με έμφαση όμως στην περικοπή των δαπανών. Με φορολογικά έσοδα ίσα με το 50% του ΑΕΠ, τι φόρους να αυξήσεις; Και με μια μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού που απλά ανεβάζει την ηλικία από τα 62 στα 64 χρόνια (όταν η "σοσιαλιστική" Δανία έχει ήδη νομοθετήσει τα 70 χρόνια), να σέρνεται χρόνια τώρα και να μην εφαρμόζεται, τι περικοπές δαπανών να κάνεις;
Διαβάστε ακόμα: Ελλάς-Γαλλία συμμαχία και στις... χρεοκοπίες
Σήμερα, αυτοί που θεωρητικώς κυβερνούν, έχουν αφήσει τα μολύβια κάτω. Συζητάνε για έναν προϋπολογισμό (η Γαλλία του 120% χρέους δεν έχει προϋπολογισμό!!!), που ενδέχεται να μειώσει το έλλειμμα από το 5,2% στο 5%. Προφανώς κοροϊδεύουν. Η Γαλλία έπρεπε ήδη να έχει μπει σε καθεστώς πρωτογενών πλεονασμάτων. Απλά οι σημερινοί κρατούντες δεν έχουν κανένα λόγο να συγκρουστούν με την κοινωνία και να κινδυνεύουν να φάνε και καμιά μολότοφ στο κεφάλι, αφού σε λίγους μήνες θα φύγουν. Ας τα κανονίσουν οι επόμενοι. Και εδώ αρχίζει η πραγματική Γαλλική τραγωδία.
Είναι πολύ πιθανό, στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, να αναμετρηθούν για την προεδρία η Λε Πεν και ο Μελανσόν. Σαν να λέμε ο Βελόπουλος με την Κωνταντοπούλου. Εντάξει, υπερβάλω ταυτίζοντας τη Λε Πεν με τον Βελόπουλο (τέτοια γελοία πολιτική φιγούρα δεν έχει πουθενά στην Ευρώπη αντιστοίχιση), όμως ο Μελανσόν δεν απέχει και πολύ από τη Ζωή. Και αυτός θεωρεί το χρέος της Γαλλίας εν πολλοίς μη βιώσιμο, παράνομο, επαχθές και επονείδιστο και προτείνει να μπουκάρουν στην Τράπεζα της Γαλλίας και να κάψουν τα ομόλογα.
Ο - έστω παρ’ ολίγον - Γάλλος Βελόπουλος και η Γαλλίδα Ζωή θα βγάλουν τη Γαλλία από τη δίνη της Χάρυβδης! Θα μου πείτε, και οι σημερινοί καλύτεροι είναι; Αυτοί δεν πτώχευσαν ουσία τη χώρα; Σωστό, όμως να έχεις θίασο κακών ηθοποιών, φέρνεις επαγγελματίες όχι μπουλούκια που παίζουν τους καφενέδες της επαρχίας. Υπάρχει περίπτωση η Λε Πεν να αποδειχθεί περισσότερο Μελόνι και να κάνει κωλοτούμπες αποδεικνυόμενη λίρα εκατό; Δύσκολο έως απίθανο. Θα πρέπει να γίνει Τσίπρας επί 100 και να αποδεχθεί ότι θα έχει και την πολιτική κατάληξη του Τσίπρα. Χίλιες φορές να άφηνε τον Μπαρντελλά να κατέβει.
Και τι θα γενεί τελικά; Η άποψη της στήλης είναι ότι θα τεθεί επί τάπητος σαν ζήτημα το ίδιο το νόμισμα και η ίδια η οικονομική ένωση. De Facto. Πράγματι η ΕΚΤ δεν μπορεί να σώσει τη Γαλλία γιατί είναι πολύ μεγάλη. Αλλά δεν μπορεί να "σωθεί" και μόνη της. Δεν μπορεί να καταφύγει στον "πληθωρισμό του χρέους" γιατί δεν έχει ούτε δικό της νόμισμα, ούτε δική της κεντρική τράπεζα. Τι θα προτείνει ως εναλλακτική μια ηρωϊκής εξόδου της; Την αμοιβαιοποίηση του χρέους. Η Ευρωζώνη έχει χρέος προς ΑΕΠ κοντά στο 100%. Να εκδοθούν νέα ομόλογα που να αντικαταστήσουν όλα τα κρατικά ομόλογα όλων των χωρών, και στα οποία νέα ομόλογα να εγγυώνται την αποπληρωμή τους όλα τα κράτη από κοινού και εις ολόκληρο.
Διαβάστε ακόμα: Γαλλία : Οι ταραχές ανοίγουν τον δρόμο στη Λεπέν
Εν ολίγοις, να δανείζονται όλοι στην καμπούρα της Γερμανίας και εν γενει του Βορά, έτσι ώστε οι υπερδανεισμένοι να βρεθούν μετρίως δανεισμένοι εις βάρος των αδάνειστων. Και σαν "αντάλλαγμα" να δοθεί η υποχρεωτική - πλέον - απώλεια της δημοσιονομικής αυτοτέλειας κάθε κράτους, με τη μεταφορά της ευθύνης τέτοιου είδους αποφάσεων σε κεντρικούς ευρωπαϊκούς θεσμούς που θα ελέγχουν - κυρίως - οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης.
Αυτό προσομοιάζει με ένα άλμα προς την πολιτική ενοποίηση με όρους όμως του επείγοντος και της πιεστικής οικονομικής συγκυρίας. Μόνο που οι συνθήκες την Ευρώπη - και κυρίως στη Γερμανία - έχουν αλλάξει, και η ενίσχυση εθνικιστικών αντιφεντεραλιστικών δυνάμεων δεν επιτρέπει τέτοιες σκέψεις και φιλοδοξίες.
Και επιστρέφουμε αναγκαστικά στην ανάγκη εφαρμογής σκληρών μνημονίων στο Παρίσι. Με υπεύθυνους υλοποίησης τον Βελόπουλο ή την Κωνσταντοπούλου.
Θα μου επιτρέψετε μια μικρή γεύση απαισιοδοξίας.
Add comment
Comments