Χθες το βράδυ, με φόντο την Ακρόπολη (τι ταβάει και αυτό το μνημείο), ο Αλέξης Τσίπρας θεώρησε απαραίτητο να μας ενημερώσει ότι στις Κυριακάτικες εκλογές στη Βραζιλία, υποστηρίζει τον υποψήφιο - και νυν πρόεδρο - Λούλα. Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη.
Από τον Κέλσο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Καθένας προφανώς έχει τις προτιμήσεις του, τις πολιτικές και ιδεολογικές. Στην περίπτωση όμως που επιθυμεί να εκλεγεί και πρωθυπουργός, οφείλει να είναι και κάπως προσεκτικός όταν αναφέρεται σε άλλες χώρες. Ο σύντροφος Αλέξης, δεν εξέφρασε απλά την υποστήριξή του στον υπέργηρο Λούλα, χαρακτήρισε και τον ανθυποψήφιό του Μπολσονάρου ακροδεξιό, οπαδό του αυταρχισμού. Και ο Μπολσονάρο είναι και το φαβορί για να εκλεγεί. Τι σχέσεις μπορείς να αναπτύξεις με μια χώρα της οποίας τον πρόεδρό της έχεις χαρακτηρίσει "το σκοτάδι του αυταρχισμού";
Και γιατί να το πεις δηλαδή; Ποιος σε ρώτησε; Φαντάζομαι ότι τα εκατομμύρια των αναποφάσιστων Βραζιλιάνων δεν περίμεναν με αγωνία τον Αλέξη να τοποθετηθεί για να αποφασίσουν για την τελική κρίση τους. Ούτε σήμερα ο Λούλα αισθάνεται πιο σίγουρος για τις πιθανότητες εκλογής του μετά την παρέμβαση του "άχαστου". Απλά, ο αγαπητός μας Αλέξης διανύει μια περίοδο έντονου πανικού, και ο πανικός ήταν, είναι και θα είναι κακός σύμβουλος.
Διαβάστε ακόμα: Το παράπονο ενός πρώην ΚΝίτη και οι κεραίες των τρανζίστορ
Περιτριγυρισμένος από καινούργια φυντάνια, εν πολλοίς αυλοκόλακες, εκτίμησε ότι θα έχει μια πορεία εκθετική, και λίαν συντόμως, το νεοπαγές κόμμα του, θα ανταγωνιζόταν τη Νέα Δημοκρατία. Και ο ίδιο θα ανταγωνιζόταν τον Μητσοτάκη ως το αντίπαλο δέος. Μόνο που τον αντίπαλό σου δεν τον διαλέγεις εσύ, στον ορίζει η κοινωνία. Και μπορεί να ήθελε να είναι ο αντίπαλος του Μητσοτάκη, κατέληξε όμως τελικά, να είναι αντίπαλος του Ανδρουλάκη. Και να κινδυνεύει κιόλας να φάει τη σκόνη του Ανδρουλάκη. Ούτε στον εχθρό σου!
Αυτός είναι και λόγος που αντιδρά σπασμωδικά. Παρά το όποιο επικοινωνιακό του χάρισμα, ποτέ δεν είχε δυνατότητες χάραξης στρατηγικής, ενώ έχει πολλάκις αποδείξει ότι υστερεί ακόμα και σε ζητήματα βραχυπρόθεσμών τακτικών. Ξεκίνησε με τη φιλοδοξία να προσδώσει στο κόμμα του χαρακτηριστικά κόμματος εξουσίας. Αυτό προϋποθέτει προφανώς τη διείσδυση σε εκλογικά κοινά που δεν είναι τα παραδοσιακά σου. Αυτό που λέμε συχνά - και για λόγους εύκολης συνεννόησης - κέντρο ή μεσαίος πολιτικός χώρος. Το εγχείρημα απέτυχε παταγωδώς. Και τώρα σαλπίζει πανικόβλητος υποχώρηση.
Η υιοθέτηση εκ νέου ενός ριζοσπαστικού λόγου, με αναφορές σε κυβερνώσα αριστερά, διαχωρισμούς του φωτός από το σκότος (ή εμείς ή οι άλλοι για να μην ξεχνιόμαστε) και η υποστήριξη στα πορτογαλικά στους διαφόρους Λούλα, σημαίνει εγκατάλειψη - προσωρινή; - του στόχου της κυβερνησιμότητας και στροφή στην προσπάθεια - τουλάχιστον - επανασυσπείρωσης του αριστερού κοινού υπό τον φόβο να βρεθεί στην τρίτη - και πολιτικά καταστροφική - θέση. Μαζεύει τα κομμάτια του εν ολίγοις, τα όποια ρετάλια μπορεί να βρει, για να διατηρήσει το έλασσον, αφού δεν μπορεί να διεκδικήσει το μείζον.
Πόσοι όμως είναι οι αριστεροί στην Ελλάδα; Οι κατά καιρούς δημοσκοπήσεις, εμφανίζουν όσους αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί ή/και κεντροαριστροί στο 26%-27%. Από αυτό το συνολικό ποσοστό, αφαιρέστε ένα 10% που παραδοσιακά επιλέγει το ΚΚΕ και εξωκοινοβουλευτικά κόμματα. Άρα το ταβάνι που μπορείς να αγγίξεις περιοριζόμενος στην αριστερή ρητορική είναι ένα 16% - 17%, που θα πρέπει να μαλλιοτραβηχτείς με τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ, το Mera25 και τη Ζωή για να το μαζέψεις όλο. Δύσκολα πράγματα.
Αυτό που δεν κατανοεί ο σύντροφος είναι ότι η αρχική - σχετικά - θετική εικόνα του στις πρώτες δημοσκοπήσεις, είχε να κάνει με την προσδοκία κάποιων ψηφοφόρων ότι επιτέλους βρέθηκε κάποιος που θα μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τον Μητσοτάκη και να διεκδικήσει επί ίσοις όροις την πρωτιά στις εκλογές. Η δημοσκοπική φθορά που ακολούθησε, δεν συνδέεται με ρητορικές και με έλλειμμα αριστεροφροσύνης. Συνδέεται με την αίσθηση που αποκόμισαν αυτοί οι ψηφοφόροι πως τελικά το άλογο δεν είναι γκανιάν και μάλλον προς Αστραχάν φέρνει.
Διαβάστε ακόμα: Rebranding όπως Reminding
Η απρόσμενη δε - πάντα για τον Αλέξη - θεαματική αντεπίθεση του ΠΑΣΟΚ, οδήγησε κάποιους να θεωρήσουν ότι τελικά ίσως το κόμμα αυτό, έστω και σε βάθος χρόνου, να έχει τα φόντα να καλύψει αυτό το πολιτικό κενό. Και αυτοί οι κάποιοι, άρχισαν να μην δηλώνουν στις εταιρείες ερευνών ΕΛΑΣ, αλλά σταδιακά, αργά, αλλά και βασανιστικά, ΠΑΣΟΚ.
Ο Αλέξης έσπευσε να συγκρατήσει αυτήν την τάση θυμίζοντάς τους ότι αυτός είναι ο γνήσιος αριστερός, ο hasta la victoria siempre, ο Κομαντάτε Φιντέλ. Δεν νομίζω ότι συγκινεί με αυτόν τον τρόπο και κανένα. Το κοινό που αποχωρεί δεν νοσταλγεί τις μπριγάδες των ΚΝιτών στη Νικαράγουα. Αναζητά την εναλλακτική κυβερνητική προοπτική. Και ένα κόμμα περιχαρακωμένο πολιτικά, ιδεολογικά και ρητορικά σε έναν στενό πολιτικό χώρο, δεν προσφέρει αυτήν την προοπτική.
Οι τσαπατσούλικες, βιαστικές και πανικόβλητες επιλογές του Αλέξη, περισσότερο θα επιτείνουν αυτές τις τάσεις φυγής, παρά θα τις περιορίσουν.
Ακόμα και αν ντυθεί για το halloween Λούλα.
Add comment
Comments