Η υπόθεση του υφυπουργού που βρήκε ένα παράθυρο για να σπρώξει τη θυγατέρα του σε ΑΕΙ, δεν αναδεικνύει την αυθαιρεσία της εξουσίας. Όσοι εμπλέκονται με το κράτος και τη διαχείρισή του, το κάνουν για να έχουν εύκολη πρόσβαση στην αυθαιρεσία. Δεν το μάθαμε χθες. Αναδεικνύει μια μεταλλιολάγνα κοινωνία, που μπερδεύει τις αθλητικές με τις σχολικές και ακαδημαϊκές επιδόσεις.
Από την Αληκτώ | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Υπάρχουν μαθητές που πρωτεύουν. αριστεύουν στα μαθήματα και ανταμείβονται γι αυτό, με την είσοδό τους σε μία "καλή" δημόσια σχολή της αρεσκείας τους. Οι μαθητές αυτοί, διαθέτουν το γνωσιακό και μαθησιακό υπόβαθρο για να περάσουν από μια βαθμίδα της εκπαίδευσης σε μια άλλη. Την ανώτατη, μάλιστα.
Δίπλα τους υπάρχει μια άλλη κατηγορία συμμαθητών τους, που κάνει άλλες επιλογές ζωής. Δεν έχει και πολύ χρόνο για να αφιερώσει στη μελέτη και στην κατανόηση των επιστημών, διότι συγκινείται από τις αρετές του αθλητισμού. Δικαίωμά της. Πως τώρα και οι μεν και οι δε, βρίσκονται να σπουδάζουν στο ίδιο πανεπιστήμιο προκειμένου να πάρουν το ίδιο πτυχίο και να ασκήσουν το ίδιο επάγγελμα, μόνο η Ελληνική πολιτεία το γνωρίζει.
Δεν ισχυρίζομαι πως ο δρόμος των αθλητικών επιτυχιών, που επίσης οδηγεί υπό προϋποθέσεις στην ανώτατη εκπαίδευση, είναι ευκολότερος. Συνιστά ό,ως αδικαιολόγητη παράκαμψη. Τα παιδιά που αθλούνται με επιμονή και φτάνουν και στο επίπεδο των διεθνών μάλιστα διακρίσεων, φτύνουν αίμα. Δεν είναι εύκολος δρόμος, είναι όμως άλλος δρόμος, και δεν βλέπω το πως και το γιατί κάποτε συναντάται με τον δρόμο αυτών που διακρίνονται στο τομέα της γνώσης. Ή παπάς, παπάς, ή ζευγάς, ζευγάς. Διαλέγεις και παίρνεις.
Αν επικεντρωθείς αποκλειστικά στην κατανάλωση πίτας, μην προσδοκάς να έχει και τον σκύλο του χορτάτο.
Και τι θα κάνουν αυτά τα παιδιά μόλις σταματήσουν κάποια στιγμή τον αθλητισμό; Δεν το γνωρίζω, δεν είναι και θέμα που με απασχολεί. Είναι κάτι που πρέπει να απασχολήσει όσους αφιερώνονται, προσοχή όχι στον αθλητισμό ως άσκηση, στον αθλητισμό ως διάκριση, στον επαγγελματικό αθλητισμό. Πιθανότατα θα ασχοληθούν με το άθλημά τους σε άλλο πόστο. Αν είναι και τυχεροί μπορεί να γίνουν και πρόεδροι αθλητικής ομοσπονδίας. Σίγουρα λεφτά και εισόδημα μεγάλο. Πάντως, ως ανέφερα, αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να απασχολεί την κοινωνία, αλλά τους ίδιους.
Διαβάστε ακόμα: Το άρμεγμα των φοιτητών και η υποκρισία πολιτών και πολιτικών
Γιατί όμως απασχολεί την κοινωνία και νιώθει πως οφείλει να "κλείνει τα μάτια" στις εξ ανάγκης χαμηλές σχολικές τους επιδόσεις; Γιατί είναι μια κοινωνία μεταλλιολάγνα, μια κοινωνία που θεωρεί μέγιστη εθνική επιτυχία την ανάκρουση του εθνικού ύμνου σε απονομή μεταλλίων στο κανόε καγιάκ. Θεωρεί ότι ο νικητής, αν είναι Έλλην, προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στο έθνος. Προσωπικά, δεν αντιλαμβάνομαι την υπηρεσία. Προσφέρει υπηρεσίες στον εαυτό του. Εγώ, ως μέλος της κοινωνίας, δεν φαντάζομαι ότι θα αυξήσω το εισόδημά μου από χορηγούς και διαφημίζοντας πατατάκια. Μα, δεν αναβαθμίζεται η χώρα; Δεν νομίζω ότι βγάζει και πολλούς ολυμπιονίκες το Λουξεμβούργο, δυστυχείς πάντως τους κατοίκους του, δεν τους λες.
Έχουμε το σύνδρομο του αμερικάνικου κολεγιακού αθλητισμού. Αν είσαι καλός στο μπάσκετ, θα βρούμε τον τρόπο να σε παραχώσουμε σε κάποιο κολέγιο, και να περνάς και τα μαθήματα, για να μπορείς να βαράς τρίποντα στους αγώνες. Δια την δόξαν του κολεγίου. Μόνο που το κάθε κολέγιο οφείλει να μετράει τη δόξα του με μέτρο την ποιότητα των αποφοίτων του και όχι με τα τρίποντα. Και στην περίπτωση των Ελληνικών ΑΕΙ, όχι με τις δωρεάν θέσεις σπουδών που χαρίζει σε όσους δεν είχαν χρόνο για να διαβάσουν επειδή έλιωναν στα γυμναστήρια.
Ίσως να βγάλατε το συμπέρασμα ότι προτείνω στους νέους να επιλέγουν τη γνώση από την άθληση. Λάθος. Και τα 2 είναι σημαντικά. Όταν δεν σου καταστρέφουν την παιδική ηλικία, την εφηβεία και τα νιάτα με αντάλλαγμα ένα κονσερβοκούτι κρεμασμένο στο στήθος. Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν προτείνω τίποτα. Να επιλέξουν ό,τι οι ίδιοι επιθυμούν. Οι ίδιοι όμως. Όχι η μαμά, ο μπαμπάς, ο προπονητής, ο σύλλογος ή η ομοσπονδία που μετράει τα χιλιάρικα των επιχορηγήσεων.
Αλλά και να αναλαμβάνουν τις συνέπειες των επιλογών τους χωρίς χατηράκια.
Είπαμε…ή παπάς, παπάς, ή ζευγάς, ζευγάς.
Add comment
Comments