Δεν υπάρχει εξέγερση των Ρεπουμπλικανών εναντίον του Donald Trump. Υπάρχει όμως κάτι πολιτικά πιο ενδιαφέρον: βουλευτές, γερουσιαστές και υποψήφιοι του GOP αρχίζουν να διαφοροποιούνται δημόσια σε ζητήματα όπου η εξωτερική πολιτική συναντά το πορτοφόλι του ψηφοφόρου
Από τον Andrew Solender | Axios
Απόδοση – δημοσιογραφική επιμέλεια: Κίρκη | Greece2Day
Η εικόνα χρειάζεται προσοχή. Ο Donald Trump εξακολουθεί να διαθέτει μεγάλη επιρροή στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Η μεγάλη πλειονότητα των Ρεπουμπλικανών στο Κογκρέσο δεν έχει αποστασιοποιηθεί συνολικά από την κυβέρνησή του.
Αλλά τις τελευταίες εβδομάδες συμβαίνει κάτι που μέχρι πρόσφατα ήταν πολύ λιγότερο συνηθισμένο: Ρεπουμπλικανοί πολιτικοί αρχίζουν να λένε δημόσια "όχι" στον Λευκό Οίκο σε συγκεκριμένα ζητήματα. Και το κοινό νήμα πίσω από πολλές από αυτές τις διαφοροποιήσεις είναι αρκετά απλό.
Ιράν → πετρέλαιο → diesel → κόστος ζωής → κάλπη.
Η τάση περιγράφεται ως αυξανόμενη διάθεση ορισμένων Ρεπουμπλικανών να διαφοροποιούνται από τον πρόεδρο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και καθημερινής οικονομίας, χωρίς όμως να πρόκειται για συνολική κομματική ρήξη.
Το Ιράν αρχίζει να γίνεται εσωτερική πολιτική
Οι πόλεμοι ξεκινούν ως ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Σπάνια παραμένουν μόνο εκεί. Όταν αυξάνονται:
- οι στρατιωτικές απώλειες,
- οι δημοσιονομικές δαπάνες,
- οι τιμές της ενέργειας
- και η διάρκεια μιας σύγκρουσης,
η εξωτερική πολιτική αρχίζει να περνά στην καθημερινότητα του ψηφοφόρου. Αυτό φαίνεται πλέον στις ΗΠΑ.
Η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει ψηφίσει για τρίτη φορά υπέρ περιορισμού της δυνατότητας του Trump να συνεχίζει στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν χωρίς πρόσθετη εξουσιοδότηση του Κογκρέσου.
Στην τελευταία ψηφοφορία, επτά Ρεπουμπλικανοί συντάχθηκαν με τους Δημοκρατικούς, περισσότεροι από τις προηγούμενες αντίστοιχες ψηφοφορίες. Η μεγάλη πλειονότητα των Ρεπουμπλικανών εξακολουθεί να στηρίζει τη γραμμή της κυβέρνησης. Αλλά η κατεύθυνση της μεταβολής έχει πολιτικό ενδιαφέρον.
Και μερικές από τις διαφοροποιήσεις έρχονται από εκεί που πονά περισσότερο: τις αμφίρροπες περιφέρειες
Δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις βρίσκονται στην Iowa. Οι Ρεπουμπλικανοί βουλευτές Zach Nunn και Mariannette Miller-Meeks άλλαξαν τη στάση τους και ψήφισαν υπέρ του περιορισμού των πολεμικών εξουσιών του προέδρου. Και οι δύο βρίσκονται σε ανταγωνιστικές εκλογικές περιφέρειες.
Ο Nunn, βετεράνος της Πολεμικής Αεροπορίας, υποστήριξε ότι η συνέχιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων χρειάζεται πλέον έγκριση του Κογκρέσου. Η Miller-Meeks, επίσης βετεράνος, ζήτησε από την κυβέρνηση να παρουσιάσει στο Κογκρέσο και στους πολίτες σαφέστερο σχέδιο για το πώς θα τερματιστεί η σύγκρουση.
Αυτό δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι οι εκλογικές πιέσεις προκάλεσαν τις θέσεις τους. Υπάρχει όμως ένα σημαντικό πολιτικό δεδομένο: οι διαφοροποιήσεις εμφανίζονται και σε πολιτικούς που πρέπει σύντομα να αντιμετωπίσουν ξανά τους ψηφοφόρους.
Και αυτό μας φέρνει στο πραγματικό οικονομικό πρόβλημα.
Το diesel αλλάζει την πολιτική εξίσωση
Για έναν ψηφοφόρο στην Iowa, ο πόλεμος στο Ιράν μπορεί να βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Το diesel όμως βρίσκεται στο τρακτέρ του. Στο φορτηγό που μεταφέρει το καλαμπόκι. Στη θεριζοαλωνιστική μηχανή. Στο κόστος μεταφοράς. Στην τιμή που πληρώνει μια επιχείρηση για logistics.
Η αύξηση των τιμών των καυσίμων έχει γίνει αισθητή σε ολόκληρες τις ΗΠΑ, ενώ το diesel αποτελεί ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα για αγροτικές πολιτείες και μεταφορές. Και εδώ εμφανίζεται μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αντιστροφή της αμερικανικής οικονομικής πολιτικής.
Ρεπουμπλικανοί ζητούν περιορισμό των εξαγωγών diesel
Γερουσιαστές και βουλευτές του GOP άρχισαν να πιέζουν τον Λευκό Οίκο να περιορίσει τις αμερικανικές εξαγωγές diesel, με στόχο να αυξηθεί η προσφορά στην εσωτερική αγορά και να υποχωρήσουν οι τιμές. Μεταξύ αυτών βρίσκονται ο Chuck Grassley της Iowa και ο Dan Sullivan της Alaska, καθώς και οι Ashley Hinson και Mariannette Miller-Meeks.
Και ο Trump τελικά δήλωσε ότι θα υποστήριζε απαγόρευση των εξαγωγών. Εδώ όμως έχουμε ένα πολύ ενδιαφέρον οικονομικό παράδοξο. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα παραδοσιακά υποστηρίζει:
- ελεύθερες αγορές,
- ενεργειακή παραγωγή,
- εξαγωγές,
- περιορισμένη κρατική παρέμβαση.
Τώρα Ρεπουμπλικανοί πολιτικοί ζητούν ουσιαστικά από την κυβέρνηση: να περιορίσει τις εξαγωγές ενός προϊόντος ώστε να μειωθεί διοικητικά η εγχώρια τιμή του. Αυτό δείχνει πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει η οικονομική ορθοδοξία όταν η τιμή ενός προϊόντος γίνεται πολιτικά επικίνδυνη.
Θα λειτουργούσε όμως;
Όχι απαραίτητα με τον απλό τρόπο που υποδηλώνει το σύνθημα. Η λογική μιας απαγόρευσης εξαγωγών είναι εύκολη: αν το αμερικανικό diesel που σήμερα εξάγεται παραμείνει στις ΗΠΑ, η εγχώρια προσφορά αυξάνεται.
Μεγαλύτερη προσφορά θα μπορούσε, υπό ορισμένες συνθήκες, να πιέσει τις εγχώριες τιμές προς τα κάτω. Αλλά η αγορά καυσίμων δεν είναι μία ενιαία δεξαμενή. Υπάρχουν:
- διαφορετικές περιφερειακές αγορές,
- αγωγοί,
- λιμάνια,
- διυλιστήρια,
- μεταφορικά κόστη,
- διαφορετικές προδιαγραφές καυσίμων
- και διαφορετικές ισορροπίες προσφοράς και ζήτησης.
Γι’ αυτό και υπάρχουν αναλυτές που υποστηρίζουν ότι ένας περιορισμός των εξαγωγών θα μπορούσε να έχει άνισα αποτελέσματα μεταξύ διαφορετικών αμερικανικών περιοχών και να προκαλέσει παρενέργειες στην αγορά.
Η Washington Post, για παράδειγμα, σε editorial της αντιτίθεται στην πρόταση και υποστηρίζει ότι θα μπορούσε να αυξήσει τις τιμές σε ορισμένες περιοχές. Αυτό είναι η θέση της εφημερίδας και όχι βεβαιότητα για το αποτέλεσμα της πολιτικής.
Αλλά πολιτικά το σημαντικό είναι διαφορετικό. Η συζήτηση υπάρχει επειδή το κόστος του diesel έχει γίνει εκλογικό ζήτημα.
Από την Τεχεράνη στην Iowa
Ένας πόλεμος στη Μέση Ανατολή επηρεάζει τις ενεργειακές αγορές. Οι ενεργειακές αγορές επηρεάζουν το πετρέλαιο. Το πετρέλαιο και οι διαταραχές στη διύλιση επηρεάζουν τα καύσιμα. Το diesel επηρεάζει:
- γεωργία,
- μεταφορές,
- logistics,
- κατασκευές,
- βιομηχανία.
Και τελικά το αυξημένο κόστος φτάνει στον ψηφοφόρο. Έτσι μια γεωπολιτική απόφαση χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μπορεί να μετατραπεί σε ερώτηση στο εκλογικό τμήμα της Iowa: "Πόσο μου κοστίζει αυτό;"
Και εδώ εμφανίζεται το «affordability»
Η λέξη που κυριαρχεί όλο και περισσότερο στην αμερικανική πολιτική δεν είναι κάποιος περίπλοκος μακροοικονομικός όρος. Είναι: affordability — οικονομική προσιτότητα.
Όχι απλώς πόσο γρήγορα αυξάνονται οι τιμές. Αλλά εάν ο πολίτης μπορεί πραγματικά να πληρώσει:
- καύσιμα,
- στέγαση,
- ασφάλιση,
- τρόφιμα,
- υγειονομική περίθαλψη,
- μεταφορές.
Αυτό έχει μεγάλη σημασία γιατί υπάρχει μια βασική διαφορά μεταξύ πληθωρισμού και επιπέδου τιμών. Αν ο πληθωρισμός πέσει από το 8% στο 3%, οι τιμές δεν επιστρέφουν εκεί όπου βρίσκονταν.
Απλώς αυξάνονται πιο αργά. Και όταν στη συνέχεια εμφανίζεται ένα νέο ενεργειακό σοκ, ο ψηφοφόρος δεν ξεκινά από τις παλιές χαμηλές τιμές. Ξεκινά από το ήδη υψηλότερο επίπεδο που δημιουργήθηκε τα προηγούμενα χρόνια.
Η αγροτική Αμερική είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη
Η Iowa είναι εξαιρετικό παράδειγμα. Ένας αγρότης δεν χρησιμοποιεί diesel μόνο για να πάει στη δουλειά του. Το χρησιμοποιεί ως εισροή παραγωγής.
- Τρακτέρ.
- Θεριζοαλωνιστικές.
- Μεταφορά προϊόντων.
- Λιπάσματα και άλλες εισροές που επίσης επηρεάζονται από το ενεργειακό κόστος.
Άρα η αύξηση του diesel δεν λειτουργεί μόνο όπως η ακριβότερη βενζίνη για ένα νοικοκυριό. Μπορεί να μειώσει το περιθώριο κέρδους μιας αγροτικής επιχείρησης. Και όταν αυτό συμβαίνει ακριβώς πριν από τις εκλογές, η πίεση στους τοπικούς πολιτικούς γίνεται πολύ πιο άμεση.
Γι’ αυτό το Ιράν αρχίζει να γίνεται πρόβλημα του Κογκρέσου
Υπάρχει όμως και η θεσμική διάσταση. Το αμερικανικό Σύνταγμα μοιράζει τις πολεμικές εξουσίες μεταξύ προέδρου και Κογκρέσου. Ο πρόεδρος είναι commander in chief των ενόπλων δυνάμεων.
Το Κογκρέσο όμως διαθέτει κρίσιμες εξουσίες, μεταξύ των οποίων η χρηματοδότηση και η συνταγματική αρμοδιότητα για κήρυξη πολέμου.
Μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ θεσπίστηκε το War Powers Resolution του 1973, σε μια προσπάθεια να περιοριστεί η δυνατότητα του προέδρου να διατηρεί τις ΗΠΑ σε παρατεταμένες εχθροπραξίες χωρίς τη συμμετοχή του Κογκρέσου.
Και αυτό ακριβώς το παλιό θεσμικό ζήτημα επιστρέφει τώρα. Πόσο μακριά μπορεί να προχωρήσει ένας πρόεδρος σε έναν πόλεμο χωρίς νέα ρητή εξουσιοδότηση του Κογκρέσου;
Οι υποστηρικτές του Trump υποστηρίζουν ότι ο πρόεδρος διαθέτει τις απαραίτητες εξουσίες για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που θεωρεί αναγκαίες για την εθνική ασφάλεια. Οι επικριτές του απαντούν ότι μια παρατεταμένη στρατιωτική εκστρατεία απαιτεί σαφέστερη νομοθετική εξουσιοδότηση.
Αυτό είναι πραγματική θεσμική διαφωνία - όχι απλώς κομματική σύγκρουση.
Και τώρα έρχεται η Γερουσία
Η Γερουσία αναμένεται να εξετάσει νέο ψήφισμα για τις πολεμικές εξουσίες και η ρεπουμπλικανική ηγεσία δεν θεωρεί δεδομένο ότι θα διατηρήσει όλες τις ψήφους του κόμματος. Ο επικεφαλής της πλειοψηφίας John Thune δήλωσε ότι η ηγεσία παρακολουθεί τις διαθέσεις των γερουσιαστών και εξέφρασε την ελπίδα ότι η ομάδα θα παραμείνει ενωμένη.
Αυτό από μόνο του είναι ενδεικτικό. Όχι επειδή αποδεικνύει ότι το ψήφισμα θα περάσει - δεν το γνωρίζουμε. Αλλά επειδή η κομματική πειθαρχία δεν θεωρείται πλέον αυτονόητη στο συγκεκριμένο ζήτημα.
Το Κογκρέσο εμφανίζει μια μικρή αλλά αυξανόμενη διαφοροποίηση
Η προηγούμενη ψηφοφορία στη Βουλή είναι χρήσιμη για να δούμε την τάση. Επτά Ρεπουμπλικανοί ψήφισαν υπέρ του περιορισμού των πολεμικών εξουσιών. Μεταξύ αυτών:
- Zach Nunn,
- Mariannette Miller-Meeks,
- Tom Barrett,
- Warren Davidson,
- Brian Fitzpatrick,
- Thomas Massie
- και Nancy Mace.
Δεν πρόκειται για μαζική εξέγερση. Σε ένα κόμμα με εκατοντάδες μέλη του Κογκρέσου, οι επτά είναι μικρή μειοψηφία. Αλλά είναι περισσότεροι από πριν. Και αρκετοί προέρχονται από πολιτικά ανταγωνιστικές περιοχές.
Οι δημοσκοπήσεις προσθέτουν πίεση - αλλά δεν προβλέπουν το αποτέλεσμα των εκλογών
Πρόσφατη δημοσκόπηση New York Times/Siena, αναφέρει ότι περίπου 6 στους 10 πιθανούς ψηφοφόρους θεωρούσαν λανθασμένη την απόφαση του Trump να πάει σε πόλεμο με το Ιράν. Μια παλαιότερη δημοσκόπηση AP-NORC τον Ιούλιο είχε βρει ότι περίπου 3 στους 10 ενήλικους Αμερικανούς ενέκριναν τον χειρισμό του Ιράν από τον πρόεδρο.
Αυτές είναι φωτογραφίες συγκεκριμένων χρονικών στιγμών και διαφορετικών πληθυσμών - δυνητικοί ψηφοφόροι στη μία περίπτωση, ενήλικοι Αμερικανοί στην άλλη. Δεν μας λένε πώς θα ψηφίσουν τελικά οι Αμερικανοί τον Νοέμβριο. Δείχνουν όμως γιατί το θέμα δημιουργεί πολιτική πίεση σε υποψηφίους που αντιμετωπίζουν ανταγωνιστικές αναμετρήσεις.
Και δεν είναι μόνο το Ιράν
Οι δημόσιες διαφοροποιήσεις επεκτείνονται σε περισσότερα ζητήματα. Ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Roger Wicker επέκρινε από το βήμα της Γερουσίας την απόφαση του Trump να παραθέσει κρατικό δείπνο στον Xi Jinping.
Ο γερουσιαστής John Curtis ζήτησε κλήτευση του Donald Trump Jr. στο πλαίσιο έρευνας σχετικά με τις επιχειρηματικές του σχέσεις και αναφορές για χρήματα που φέρεται να συνδέονται με Ρώσο ολιγάρχη. Οι σχετικές καταγγελίες αποτελούν αντικείμενο πολιτικού και κοινοβουλευτικού ελέγχου και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αποδεδειγμένη παρανομία.
Η Ρεπουμπλικανή βουλευτής Maria Elvira Salazar δήλωσε σε προεκλογική διαφήμιση ότι η μεταναστευτική καταστολή της κυβέρνησης έχει προχωρήσει υπερβολικά μακριά. Και ο υποψήφιος κυβερνήτης της Florida Byron Donalds αφαίρεσε αρκετές αναφορές στον Trump από την προεκλογική ιστοσελίδα του.
Καμία από αυτές τις κινήσεις μεμονωμένα δεν σημαίνει ρήξη με τον Trump. Μαζί όμως δείχνουν ότι κάποιοι υποψήφιοι αρχίζουν να διαφοροποιούν το πολιτικό τους προϊόν.
Γιατί αυτό συμβαίνει πριν από τις midterms
Οι ενδιάμεσες εκλογές έχουν μια ιδιαίτερη δυναμική. Οι βουλευτές δεν εκλέγονται σε μια εθνική περιφέρεια. Εκλέγονται σε συγκεκριμένες περιοχές.
Και ο πολιτικός υπολογισμός ενός Ρεπουμπλικανού στην ασφαλή Oklahoma μπορεί να είναι πολύ διαφορετικός από εκείνον ενός Ρεπουμπλικανού σε ανταγωνιστική περιφέρεια της Iowa ή της Pennsylvania.
Ένας υποψήφιος πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο διαφορετικά ακροατήρια: τη ρεπουμπλικανική βάση που παραμένει ευνοϊκή προς τον Trump, και τους ανεξάρτητους ή πιο μετριοπαθείς ψηφοφόρους που μπορεί να καθορίσουν μια οριακή αναμέτρηση.
Αυτό δημιουργεί ένα κλασικό πολιτικό δίλημμα. Πόσο μακριά μπορείς να απομακρυνθείς από τον πρόεδρο χωρίς να αποξενώσεις τη βάση σου;
Και αντίστροφα: πόσο κοντά μπορείς να μείνεις όταν ορισμένες πολιτικές του δημιουργούν πρόβλημα στην περιφέρειά σου;
Το ενδιαφέρον είναι ότι οι διαφοροποιήσεις είναι επιλεκτικές
Δεν βλέπουμε ένα συνεκτικό νέο ιδεολογικό μπλοκ μέσα στο GOP. Ο ένας Ρεπουμπλικανός μπορεί να διαφωνεί για το Ιράν αλλά να συμφωνεί για τη μετανάστευση. Άλλος μπορεί να στηρίζει τον πρόεδρο στο Ιράν αλλά να ζητά περιορισμούς στις εξαγωγές diesel.
Άλλος μπορεί να διαφωνεί με την προσέγγιση προς τον Xi.
Άρα δεν έχουμε ακόμη μια οργανωμένη εσωκομματική αντιπολίτευση. Έχουμε περισσότερο μια διαδικασία διαφοροποίησης θέμα προς θέμα.
Το ερώτημα των $95 δισ.
Υπάρχει και μια ακόμη διάσταση που δεν πρέπει να χαθεί. Η Βουλή ενέκρινε πακέτο περίπου $95 δισ., το οποίο περιλαμβάνει χρηματοδότηση για τον πόλεμο στο Ιράν μαζί με άλλες κυβερνητικές προτεραιότητες. Εδώ η σύγκρουση αποκτά καθαρά δημοσιονομικό χαρακτήρα.
Κάθε δολάριο στρατιωτικής δαπάνης έχει κόστος ευκαιρίας. Μπορεί να χρηματοδοτηθεί με φόρους, περικοπές αλλού, ή περισσότερο δημόσιο χρέος.
Σε μια Αμερική όπου το ομοσπονδιακό χρέος βρίσκεται ήδη σε ιστορικά υψηλά επίπεδα και οι αποδόσεις των Treasuries έχουν αυξηθεί, η δημοσιονομική διάσταση ενός παρατεταμένου πολέμου γίνεται περισσότερο σημαντική.
Δεν σημαίνει ότι μια στρατιωτική δαπάνη είναι από μόνη της οικονομικά αδικαιολόγητη - αυτό εξαρτάται από τους στόχους ασφαλείας που επιδιώκει η κυβέρνηση και το Κογκρέσο.
Σημαίνει όμως ότι δεν είναι δωρεάν.
Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα αρχίζει όταν ενώνονται πόλεμος και πληθωρισμός
Ένας πόλεμος μπορεί να έχει ευρεία πολιτική στήριξη όταν ο πολίτης θεωρεί ότι είναι αναγκαίος, θα είναι σύντομος, έχει σαφή στόχο και το προσωπικό του κόστος είναι περιορισμένο.
Η πολιτική εξίσωση αλλάζει όταν ο πόλεμος παρατείνεται, αυξάνει τις τιμές της ενέργειας, επηρεάζει το κόστος ζωής, απαιτεί πρόσθετη δημοσιονομική χρηματοδότηση και δεν έχει εύκολα ορατό τέλος.
Τότε εμφανίζεται η ερώτηση "ποιος είναι ο στόχος και πόσο θα μας κοστίσει μέχρι να επιτευχθεί;"
Αυτό φαίνεται πλέον και μέσα στο ίδιο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Και εδώ υπάρχει μια πολύ μεγαλύτερη ιστορική ειρωνεία
Ο Trump οικοδόμησε σημαντικό μέρος της πολιτικής του ταυτότητας πάνω στην κριτική των αμερικανικών "ατελείωτων πολέμων". Των πολέμων χωρίς καθαρό τέλος. Των τεράστιων στρατιωτικών δαπανών στη Μέση Ανατολή. Της προσπάθειας των ΗΠΑ να αναδιαμορφώνουν άλλες χώρες.
Ακριβώς αυτή τη γλώσσα χρησιμοποιούν τώρα ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί που ζητούν τον τερματισμό ή σαφέστερα όρια στη σύγκρουση με το Ιράν. Η Miller-Meeks, για παράδειγμα, δήλωσε ότι οι Αμερικανοί δεν θέλουν έναν ακόμη "forever war".
Αυτό δημιουργεί ένα ιδεολογικό πρόβλημα μέσα στο ίδιο το κίνημα.
America First - αλλά τι σημαίνει στην πράξη;
Υπάρχουν τουλάχιστον δύο διαφορετικές ερμηνείες.
Η πρώτη λέει: America First σημαίνει ισχυρή αμερικανική στρατιωτική ισχύ ώστε οι αντίπαλοι να μην μπορούν να απειλήσουν τις ΗΠΑ.
Η δεύτερη λέει: America First σημαίνει αποφυγή μακροχρόνιων πολέμων στο εξωτερικό και επικέντρωση των πόρων στο εσωτερικό.
Οι δύο ιδέες μπορούν να συνυπάρχουν όσο οι στρατιωτικές επιχειρήσεις είναι σύντομες και περιορισμένες. Όταν όμως ένας πόλεμος παρατείνεται, μπορούν να συγκρουστούν.
Και αυτή ίσως είναι η βαθύτερη πολιτική ιστορία πίσω από τις σημερινές διαφοροποιήσεις.
Η πραγματική δοκιμασία δεν είναι οι επτά
Δεν έχει μεγάλη σημασία εάν επτά Ρεπουμπλικανοί βουλευτές διαφώνησαν σήμερα με τον πρόεδρο. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι: θα μείνουν επτά;
Εάν οι τιμές των καυσίμων υποχωρήσουν, η σύγκρουση περιοριστεί και το ζήτημα χάσει την πολιτική του ένταση, οι διαφοροποιήσεις μπορεί να παραμείνουν περιφερειακές.
Εάν όμως ο πόλεμος συνεχιστεί, οι απώλειες αυξηθούν, το diesel παραμείνει ακριβό και το κόστος ζωής γίνει κεντρικό ζήτημα των midterms, τότε περισσότεροι υποψήφιοι μπορεί να θεωρήσουν πολιτικά χρήσιμο να διαφοροποιήσουν τη θέση τους.
Αυτό δεν αποτελεί πρόβλεψη για το τι θα συμβεί. Είναι το πολιτικό σημείο καμπής που πρέπει να παρακολουθούμε.
Γιατί η Iowa μπορεί να μας πει περισσότερα από την Washington
Στην Ουάσιγκτον η συζήτηση γίνεται με όρους:
- War Powers Act,
- γεωπολιτικής,
- Ιράν,
- πυρηνικού προγράμματος,
- στρατηγικής αποτροπής.
Στην Iowa η ίδια συζήτηση μπορεί να γίνεται με έναν αριθμό στην αντλία του diesel. Και ίσως αυτό εξηγεί καλύτερα από οτιδήποτε άλλο γιατί αρχίζουν να εμφανίζονται οι πρώτες ρωγμές. Η εξωτερική πολιτική παραμένει σχετικά εύκολη πολιτικά όσο το κόστος της είναι αφηρημένο.
Γίνεται πολύ δυσκολότερη όταν το κόστος αποκτά τιμή ανά γαλόνι. Και εκεί ακριβώς συναντώνται σήμερα ο πόλεμος στο Ιράν, οι αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές και η πρώτη αισθητή διαφοροποίηση ορισμένων Ρεπουμπλικανών από τον Donald Trump.
Όχι επειδή το GOP έχει στραφεί εναντίον του προέδρου. Τα διαθέσιμα στοιχεία δεν δείχνουν κάτι τέτοιο. Αλλά επειδή ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί φαίνεται πλέον να αντιμετωπίζουν μια διαφορετική πολιτική αριθμητική: όταν η γεωπολιτική αρχίζει να αυξάνει τον λογαριασμό του ψηφοφόρου, η κομματική πειθαρχία γίνεται ακριβότερη.
Add comment
Comments