Η εμπορική αντιπαράθεση μεταξύ Ουάσιγκτον και Οτάβας αναδεικνύει μια θεμελιώδη αντίφαση του σύγχρονου προστατευτισμού: οι δασμοί που υποτίθεται ότι προστατεύουν την εγχώρια βιομηχανία μπορούν να αυξήσουν το κόστος παραγωγής των ίδιων των επιχειρήσεων που επιδιώκουν να ενισχύσουν. Η αυτοκινητοβιομηχανία της Βόρειας Αμερικής αποτελεί ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα.
Από τον Rob Gillies | Associated Press
Απόδοση – δημοσιογραφική επιμέλεια: Αληκτώ | Greece2Day
Μια βιομηχανία που χτίστηκε χωρίς σύνορα
Για περισσότερα από εξήντα χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Καναδάς οικοδόμησαν μία από τις πιο ολοκληρωμένες βιομηχανικές αλυσίδες παραγωγής στον κόσμο. Η διαδικασία ξεκίνησε με το Σύμφωνο Αυτοκινήτου του 1965, ενισχύθηκε με τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ΗΠΑ–Καναδά το 1989 και επεκτάθηκε με τη NAFTA το 1994. Το 2020, η συμφωνία USMCA διατήρησε το θεσμικό πλαίσιο της βορειοαμερικανικής οικονομικής ολοκλήρωσης. Το αποτέλεσμα ήταν μια παραγωγική δομή στην οποία τα εθνικά σύνορα έπαψαν να συμπίπτουν με τα όρια της βιομηχανικής παραγωγής.
Ένας κινητήρας μπορεί να κατασκευάζεται στις ΗΠΑ, ένα κιβώτιο ταχυτήτων στον Καναδά και επιμέρους ηλεκτρονικά συστήματα στο Μεξικό. Τα εξαρτήματα μεταφέρονται από εργοστάσιο σε εργοστάσιο και ενσωματώνονται σταδιακά στο τελικό προϊόν. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα εξάρτημα διασχίζει τα σύνορα περισσότερες από μία φορές πριν ολοκληρωθεί η κατασκευή του αυτοκινήτου. Η συγκεκριμένη οργάνωση δεν προέκυψε τυχαία. Ήταν αποτέλεσμα δεκαετιών επενδύσεων, εξειδίκευσης, οικονομιών κλίμακας και μείωσης του εμπορικού κόστους.
Σήμερα, αυτή ακριβώς η παραγωγική ολοκλήρωση μετατρέπεται σε πηγή ευπάθειας απέναντι στους δασμούς. Το παράδοξο είναι εμφανές: όσο περισσότερο έχουν ενοποιηθεί οι οικονομίες δύο χωρών, τόσο μεγαλύτερο μπορεί να αποδειχθεί το κόστος μιας απότομης προσπάθειας εμπορικού διαχωρισμού τους.
Η νέα κλιμάκωση: Δασμοί 50% και καναδική απάντηση 8,7 δισ. δολαρίων
Η αντιπαράθεση εισέρχεται πλέον σε μια νέα φάση. Στις 21 Οκτωβρίου, ο πρωθυπουργός του Καναδά, Μαρκ Κάρνεϊ, και ο πρωθυπουργός της επαρχίας του Οντάριο, Νταγκ Φορντ, ανακοίνωσαν κοινό πρόγραμμα βιομηχανικής στήριξης ύψους 8,7 δισ. καναδικών δολαρίων, περίπου $6,2 δισ. Η ανακοίνωση ήρθε μετά την επιβολή αμερικανικών δασμών 50% σε καναδικά προϊόντα αξίας περίπου $20 δισ. και την αποτυχία των εμπορικών διαπραγματεύσεων του Αυγούστου. Το πρόγραμμα δεν αποτελεί απλώς προσωρινή οικονομική ενίσχυση των επιχειρήσεων. Αποσκοπεί στην αναδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης του Καναδά, στη μείωση της εξάρτησης από τις Ηνωμένες Πολιτείες και στη δημιουργία νέων εξαγωγικών δυνατοτήτων.
Στη χαλυβουργία, η χρηματοδότηση αποσκοπεί στον εκσυγχρονισμό των εγκαταστάσεων, στην ανάπτυξη νέων προϊόντων και στη διεύρυνση των εξαγωγικών αγορών. Στην αυτοκινητοβιομηχανία, οι πόροι προορίζονται για επενδύσεις που θα επιτρέψουν στις επιχειρήσεις να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, με ιδιαίτερη έμφαση στα ηλεκτρικά και συνδεδεμένα οχήματα. Η τρίτη κατεύθυνση αφορά τα κρίσιμα ορυκτά, όπως το νικέλιο και το χρώμιο, τα οποία αποτελούν σημαντικές εισροές για τις μπαταρίες, τη βιομηχανία και την άμυνα.
Εδώ αναδεικνύεται μια βαθύτερη μεταβολή της καναδικής στρατηγικής: η χώρα δεν επιδιώκει πλέον μόνο να προστατεύσει τις υφιστάμενες θέσεις εργασίας, αλλά και να περιορίσει τη δυνατότητα της Ουάσιγκτον να επηρεάζει τη βιομηχανική της ανάπτυξη μέσω εμπορικών περιορισμών.
Γιατί οι δασμοί μπορούν να αυξήσουν το κόστος των αμερικανικών αυτοκινήτων
Στην παραδοσιακή οικονομική ανάλυση, ένας εισαγωγικός δασμός αυξάνει την τιμή των ξένων προϊόντων, δημιουργώντας ένα πλεονέκτημα για τους εγχώριους παραγωγούς. Η πραγματικότητα, όμως, γίνεται πολύ πιο σύνθετη όταν οι εισαγωγές δεν αποτελούνται μόνο από τελικά καταναλωτικά προϊόντα, αλλά και από ενδιάμεσα αγαθά που χρησιμοποιούνται στην εγχώρια παραγωγή. Ας υποθέσουμε ότι μια αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία εισάγει από τον Καναδά ένα εξάρτημα αξίας $1.000. Εάν στο συγκεκριμένο εξάρτημα επιβληθεί δασμός 25%, και δεν ισχύει εξαίρεση ή προτιμησιακή μεταχείριση, το δασμολογικό κόστος ανέρχεται σε $250. Εάν ο Αμερικανός παραγωγός δεν μπορεί να αντικαταστήσει άμεσα το εξάρτημα με κάποιο εγχώριο, αντιμετωπίζει τρεις επιλογές: να απορροφήσει το κόστος περιορίζοντας το περιθώριο κέρδους του, να μεταφέρει μέρος της αύξησης στην τελική τιμή του αυτοκινήτου ή να αναζητήσει διαφορετικό προμηθευτή.
Καμία από αυτές τις επιλογές δεν είναι χωρίς κόστος.
Υποθετικό παράδειγμα: Πώς ένας δασμός επηρεάζει την παραγωγή
Greece2Day | Financial Tools
Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο όταν μια παραγωγική αλυσίδα διασχίζει επανειλημμένα τα σύνορα. Δεν σημαίνει ότι κάθε διέλευση συνεπάγεται υποχρεωτικά νέο δασμό επί της πλήρους αξίας. Αυτό εξαρτάται από τους κανόνες καταγωγής, τα τελωνειακά καθεστώτα, τις εξαιρέσεις και τον τρόπο υπολογισμού της δασμολογητέας αξίας. Σημαίνει, όμως, ότι οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν μεγαλύτερη διοικητική πολυπλοκότητα, υψηλότερο κόστος συμμόρφωσης και μεγαλύτερη αβεβαιότητα για τον προγραμματισμό της παραγωγής. Η επιβολή δασμών σε μια ήδη ολοκληρωμένη παραγωγική αλυσίδα δεν ισοδυναμεί με την απλή προστασία ενός εγχώριου εργοστασίου από έναν ξένο ανταγωνιστή.
Μπορεί να επιβαρύνει το ίδιο το εγχώριο εργοστάσιο.
Η οικονομική λογική πίσω από την πολιτική Τραμπ
Η αμερικανική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι δασμοί μπορούν να ενθαρρύνουν τις επιχειρήσεις να μεταφέρουν παραγωγικές δραστηριότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το επιχείρημα στηρίζεται σε μια υπαρκτή οικονομική δυνατότητα. Εάν η εισαγωγή ενός προϊόντος γίνει μόνιμα ακριβότερη, η εγχώρια παραγωγή μπορεί να καταστεί περισσότερο ελκυστική. Οι επιχειρήσεις ενδέχεται τότε να επενδύσουν σε νέες εγκαταστάσεις, δημιουργώντας θέσεις εργασίας και αυξάνοντας την εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα. Ωστόσο, η πραγματοποίηση αυτών των επενδύσεων εξαρτάται από περισσότερους παράγοντες από το ύψος των δασμών.
Η διαθεσιμότητα εξειδικευμένου προσωπικού, το ενεργειακό κόστος, η πρόσβαση σε πρώτες ύλες, η φορολογία, οι υποδομές και η προβλεψιμότητα της οικονομικής πολιτικής επηρεάζουν την τελική επενδυτική απόφαση. Ένα νέο εργοστάσιο αυτοκινήτων απαιτεί σημαντικό κεφάλαιο και πολυετή σχεδιασμό. Εάν μια επιχείρηση θεωρεί ότι οι δασμοί μπορεί να ανακληθούν μετά από εκλογές ή μια νέα εμπορική συμφωνία, ενδέχεται να αναβάλει την επένδυση αντί να αναλάβει το κόστος μεταφοράς της παραγωγής. Έτσι, η αβεβαιότητα της εμπορικής πολιτικής μπορεί να περιορίσει ακριβώς τις επενδύσεις που οι δασμοί υποτίθεται ότι επιδιώκουν να ενθαρρύνουν.
Υπάρχει, επίσης, το ζήτημα της παραγωγικότητας. Μια επιχείρηση μπορεί να μεταφέρει την παραγωγή της σε μια ακριβότερη τοποθεσία για να αποφύγει τους δασμούς, χωρίς η νέα εγκατάσταση να είναι οικονομικά αποτελεσματικότερη. Σε αυτή την περίπτωση, η εγχώρια παραγωγή μπορεί να αυξηθεί, αλλά το συνολικό κόστος παραγωγής και οι τιμές για τους καταναλωτές ενδέχεται επίσης να αυξηθούν.
Οι πρώτες επιπτώσεις στο εμπόριο
Τα στοιχεία που παρουσίασε ο Μαρκ Κάρνεϊ είναι ενδεικτικά των πιέσεων που αντιμετωπίζει η βορειοαμερικανική παραγωγή. Σύμφωνα με τον Καναδό πρωθυπουργό, οι καναδικές εξαγωγές αυτοκινήτων προς τις ΗΠΑ έχουν μειωθεί περισσότερο από 10%, ενώ οι αμερικανικές εξαγωγές προς τον Καναδά έχουν υποχωρήσει περισσότερο από 20%. Οι αριθμοί δεν αρκούν από μόνοι τους για να αποδείξουν ότι ολόκληρη η μείωση οφείλεται στους δασμούς. Οι συναλλαγματικές ισοτιμίες, η ζήτηση, οι επενδυτικές αποφάσεις και οι μεταβολές στην παραγωγή επηρεάζουν επίσης το εμπόριο. Ωστόσο, καταδεικνύουν ότι η εμπορική αντιπαράθεση συμπίπτει με σημαντική συρρίκνωση των διμερών ροών.
Οι επιπτώσεις είναι ήδη ορατές στη βιομηχανία του Οντάριο. Η αμερικανική χαλυβουργία Cleveland-Cliffs ανακοίνωσε απολύσεις στο εργοστάσιό της στο Χάμιλτον, ενώ η αβεβαιότητα επηρεάζει ευρύτερα τις επενδύσεις στον καναδικό μεταποιητικό τομέα.
Ο Καναδάς επιχειρεί να περιορίσει την εξάρτησή του από τις ΗΠΑ
Η σημαντικότερη εξέλιξη δεν είναι απαραίτητα το ύψος του νέου πακέτου στήριξης. Είναι η αλλαγή στη στρατηγική αντίληψη της καναδικής κυβέρνησης. Για δεκαετίες, η πρόσβαση στη μεγάλη αμερικανική αγορά αποτελούσε ένα από τα βασικότερα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα του Καναδά. Οι επιχειρήσεις μπορούσαν να επενδύουν στη χώρα γνωρίζοντας ότι είχαν άμεση πρόσβαση σε εκατοντάδες εκατομμύρια καταναλωτές, χωρίς να χρειάζεται να αναπτύξουν εντελώς ανεξάρτητες παραγωγικές αλυσίδες. Η πολιτική Τραμπ αμφισβητεί αυτή την παραδοχή.
Ο Κάρνεϊ έχει θέσει ως στόχο τον διπλασιασμό των καναδικών εξαγωγών προς αγορές εκτός Ηνωμένων Πολιτειών μέσα στην επόμενη δεκαετία. Ο Νταγκ Φορντ εμφανίζεται ακόμη πιο κατηγορηματικός, υποστηρίζοντας ότι η σχέση των δύο χωρών έχει αλλάξει οριστικά, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών. Η διαφοροποίηση, ωστόσο, δεν είναι εύκολη. Οι γεωγραφικές αποστάσεις, το μεταφορικό κόστος και οι τεχνικές προδιαγραφές έχουν δημιουργήσει μια παραγωγική δομή προσανατολισμένη στην αμερικανική αγορά. Η ανακατεύθυνση των εξαγωγών προς την Ευρώπη ή την Ασία απαιτεί νέες εμπορικές σχέσεις, προσαρμογή προϊόντων, πρόσθετες επενδύσεις και χρόνο.
Επιπλέον, η πρόσβαση σε νέες αγορές δεν εγγυάται ότι οι καναδικές επιχειρήσεις θα επιτύχουν τα ίδια περιθώρια κέρδους. Ο Καναδάς καλείται επομένως να επιλέξει μεταξύ δύο διαφορετικών κινδύνων: της συνέχισης μιας υψηλής εξάρτησης από έναν ολοένα λιγότερο προβλέψιμο εμπορικό εταίρο και του σημαντικού κόστους αναδιάρθρωσης των εξαγωγών του.
Η νέα σημασία των κρίσιμων ορυκτών
Μια από τις περισσότερο ενδιαφέρουσες πλευρές του καναδικού προγράμματος αφορά την ανάπτυξη της περιοχής Ring of Fire στο βόρειο Οντάριο. Πρόκειται για περιοχή με σημαντικά κοιτάσματα κρίσιμων ορυκτών, των οποίων η αξιοποίηση προϋποθέτει νέες μεταφορικές και άλλες υποδομές. Ο Καναδάς επιδιώκει να συνδέσει την ανάπτυξη αυτών των κοιτασμάτων με μια ευρύτερη στρατηγική βιομηχανικής διαφοροποίησης. Η σημασία τους υπερβαίνει την αυτοκινητοβιομηχανία. Το νικέλιο, το χρώμιο και άλλα κρίσιμα μέταλλα χρησιμοποιούνται σε μπαταρίες, ειδικά κράματα, αμυντικά συστήματα και προηγμένες βιομηχανικές εφαρμογές. Η πρόσβαση σε αυτές τις πρώτες ύλες αποτελεί πλέον ζήτημα στρατηγικής ασφάλειας για τις μεγάλες οικονομίες.
Εδώ αναδεικνύεται μια ακόμη αντίφαση της αμερικανικής εμπορικής πολιτικής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να μειώσουν την εξάρτησή τους από την Κίνα σε κρίσιμες πρώτες ύλες και βιομηχανικά προϊόντα. Ταυτόχρονα, η εμπορική αντιπαράθεση με τον Καναδά μπορεί να δυσκολέψει τη συνεργασία με έναν από τους σημαντικότερους δυνητικούς προμηθευτές τους. Εάν η εμπορική σύγκρουση οδηγήσει τον Καναδά σε μεγαλύτερη συνεργασία με ευρωπαϊκές ή ασιατικές επιχειρήσεις, οι ΗΠΑ ενδέχεται να αντιμετωπίσουν πρόσθετο ανταγωνισμό για την πρόσβαση σε πόρους που θεωρούν στρατηγικά σημαντικούς. Αυτό δεν αποτελεί βέβαιη εξέλιξη, αλλά είναι ένας κίνδυνος που πρέπει να συνυπολογιστεί στην αξιολόγηση της αμερικανικής πολιτικής.
Η πολιτική αντιπαράθεση αποκτά και εκλογική διάσταση
Η εμπορική σύγκρουση δεν περιορίζεται πλέον σε δασμολογικές αποφάσεις και βιομηχανικά προγράμματα. Η αμερικανική πρεσβεία στον Καναδά κατηγόρησε Καναδούς πολιτικούς ότι επιχειρούν να επηρεάσουν την αμερικανική πολιτική συζήτηση ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου. Στο επίκεντρο των αμερικανικών αιτιάσεων βρέθηκαν οι συζητήσεις για στοχευμένους καναδικούς ανταποδοτικούς δασμούς και μια διαφημιστική εκστρατεία του Νταγκ Φορντ, η οποία αξιοποίησε παλαιότερη ομιλία του Ρόναλντ Ρίγκαν κατά του προστατευτισμού. Οι καναδικές αρχές απέρριψαν τις κατηγορίες περί αθέμιτης εκλογικής παρέμβασης. Η αμερικανική πρεσβεία δεν παρουσίασε στοιχεία που να τεκμηριώνουν ότι οι συγκεκριμένες πολιτικές ενέργειες συνιστούσαν παράνομη παρέμβαση.
Η εξέλιξη έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή δείχνει πόσο στενά συνδέονται πλέον η εμπορική πολιτική, η βιομηχανική στρατηγική και η εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση. Οι δασμοί δεν αποτελούν μόνο οικονομικό εργαλείο. Χρησιμοποιούνται και ως μέσο πολιτικής πίεσης, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Ποιος πληρώνει τελικά τους δασμούς;
Στη δημόσια συζήτηση συχνά δημιουργείται η εντύπωση ότι ένας εισαγωγικός δασμός αποτελεί φόρο που πληρώνει απευθείας η ξένη χώρα. Στην πράξη, ο δασμός καταβάλλεται στις τελωνειακές αρχές από τον εισαγωγέα, ο οποίος μπορεί στη συνέχεια να μεταφέρει μέρος του κόστους σε άλλους οικονομικούς παράγοντες. Η τελική κατανομή του βάρους εξαρτάται από τις συνθήκες ανταγωνισμού και την ελαστικότητα προσφοράς και ζήτησης. Εάν οι καταναλωτές δεν μπορούν εύκολα να υποκαταστήσουν ένα προϊόν, οι επιχειρήσεις έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα να μεταφέρουν την αύξηση στην τελική τιμή. Εάν υπάρχουν διαθέσιμα υποκατάστατα, ο ξένος παραγωγός ή ο εισαγωγέας μπορεί να χρειαστεί να απορροφήσει μεγαλύτερο μέρος του κόστους.
Σε κάθε περίπτωση, η επιβολή δασμών δημιουργεί μεταβολές στις σχετικές τιμές και επηρεάζει την κατανομή των παραγωγικών πόρων. Ορισμένες εγχώριες επιχειρήσεις μπορεί να ωφεληθούν από τον περιορισμό του ξένου ανταγωνισμού. Άλλες, ιδιαίτερα εκείνες που χρησιμοποιούν εισαγόμενες πρώτες ύλες και εξαρτήματα, μπορεί να ζημιωθούν. Οι καταναλωτές ενδέχεται να αντιμετωπίσουν υψηλότερες τιμές και μικρότερη ποικιλία προϊόντων. Το κράτος αποκτά πρόσθετα τελωνειακά έσοδα, αλλά αυτά δεν ισοδυναμούν αυτομάτως με καθαρό όφελος για την οικονομία.
Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι μια αναδιανομή εισοδήματος προς συγκεκριμένους παραγωγούς, με ταυτόχρονη μείωση της συνολικής οικονομικής αποτελεσματικότητας. Η αξιολόγηση, επομένως, μιας προστατευτικής πολιτικής δεν μπορεί να περιορίζεται στον αριθμό των θέσεων εργασίας που ενδεχομένως δημιουργούνται σε έναν συγκεκριμένο κλάδο. Πρέπει να περιλαμβάνει και τις θέσεις εργασίας, τις επενδύσεις και την αγοραστική δύναμη που μπορεί να χαθούν σε άλλους κλάδους.
Τρία πιθανά σενάρια για τη βορειοαμερικανική βιομηχανία
Η εξέλιξη της αντιπαράθεσης θα εξαρτηθεί κυρίως από τη διάρκεια των δασμών και από το εάν οι κυβερνήσεις θα μπορέσουν να καταλήξουν σε ένα νέο σταθερό εμπορικό πλαίσιο.
Το πρώτο σενάριο θα επέτρεπε στις επιχειρήσεις να διατηρήσουν μεγάλο μέρος των πλεονεκτημάτων της παραγωγικής ολοκλήρωσης. Το δεύτερο θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια μακρά περίοδο επενδυτικής αναμονής, κατά την οποία οι επιχειρήσεις θα αναβάλλουν αποφάσεις μέχρι να αποσαφηνιστεί το εμπορικό περιβάλλον. Το τρίτο είναι το πιο ριζικό. Θα σήμαινε ότι οι επιχειρήσεις δεν θα αντιμετωπίζουν πλέον τη Βόρεια Αμερική ως έναν ενιαίο παραγωγικό χώρο, αλλά ως ξεχωριστές αγορές με διαφορετικούς εμπορικούς περιορισμούς.
Αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει νέες εγχώριες επενδύσεις, αλλά και να οδηγήσει σε απώλεια οικονομιών κλίμακας, υψηλότερο κόστος και μικρότερη παραγωγικότητα.
Το ευρωπαϊκό δίδαγμα
Η αντιπαράθεση ΗΠΑ–Καναδά παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ευρωπαϊκή βιομηχανία στηρίζεται επίσης σε εκτεταμένες διασυνοριακές παραγωγικές αλυσίδες. Ένα αυτοκίνητο που συναρμολογείται στη Γερμανία μπορεί να περιλαμβάνει εξαρτήματα από την Τσεχία, την Πολωνία, τη Σλοβακία, την Ιταλία και άλλες χώρες. Η ενιαία αγορά επιτρέπει στις επιχειρήσεις να αξιοποιούν την εξειδίκευση διαφορετικών περιοχών, περιορίζοντας το συνολικό κόστος παραγωγής. Η εμπειρία της Βόρειας Αμερικής δείχνει ότι αυτή η ολοκλήρωση αποτελεί σημαντικό οικονομικό πλεονέκτημα, αλλά απαιτεί προβλέψιμους κανόνες.
Αναδεικνύει, επίσης, το δίλημμα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη απέναντι στην Κίνα. Η προστασία ορισμένων ευρωπαϊκών βιομηχανιών από επιδοτούμενες εισαγωγές μπορεί να έχει οικονομική και στρατηγική αιτιολόγηση. Ωστόσο, η γενικευμένη επιβολή εμπορικών περιορισμών μπορεί να αυξήσει το κόστος για ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που εξαρτώνται από εισαγόμενες πρώτες ύλες, μπαταρίες και ηλεκτρονικά εξαρτήματα. Η ουσιαστική πρόκληση είναι να διακριθούν οι περιπτώσεις αθέμιτου ανταγωνισμού και πραγματικής στρατηγικής εξάρτησης από εκείνες στις οποίες οι εισαγωγές ενισχύουν την παραγωγικότητα των εγχώριων επιχειρήσεων.
Συμπέρασμα: Το κόστος της αποδόμησης της οικονομικής ολοκλήρωσης
Η εμπορική αντιπαράθεση Ηνωμένων Πολιτειών και Καναδά δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη διαφωνία για τους εισαγωγικούς δασμούς. Αμφισβητεί ένα παραγωγικό μοντέλο που οικοδομήθηκε σταδιακά επί δεκαετίες. Η αμερικανική κυβέρνηση επιδιώκει να χρησιμοποιήσει την εμπορική πολιτική για να ενισχύσει την εγχώρια βιομηχανία και να επαναφέρει παραγωγικές δραστηριότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Καναδάς απαντά με δημόσιες επενδύσεις, στήριξη των βιομηχανιών του και προσπάθεια διαφοροποίησης των εξαγωγικών αγορών του.
Και οι δύο πλευρές επιδιώκουν μεγαλύτερη οικονομική ασφάλεια. Ωστόσο, όταν δύο οικονομίες έχουν αναπτύξει βαθιά αλληλεξαρτώμενες παραγωγικές δομές, η προσπάθεια περιορισμού αυτής της εξάρτησης μπορεί να έχει σημαντικό κόστος και για τις δύο. Το θεμελιώδες ερώτημα δεν είναι εάν οι δασμοί μπορούν να προστατεύσουν ορισμένες επιχειρήσεις. Μπορούν. Είναι εάν τα οφέλη αυτής της προστασίας υπερβαίνουν το κόστος που επιβάλλεται στην υπόλοιπη οικονομία.
Στην περίπτωση της Βόρειας Αμερικής, το ερώτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία: οι κυβερνήσεις επιχειρούν να διαχωρίσουν βιομηχανίες που επί δεκαετίες οργανώθηκαν ακριβώς για να λειτουργούν ως ένα ενιαίο παραγωγικό σύστημα.
Add comment
Comments