Η Ισπανία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή έκρηξη αιτήσεων νομιμοποίησης μεταναστών, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σπεύδουν να προλάβουν την προθεσμία που εκπνέει την Τρίτη για την ένταξή τους στο νέο, διευρυμένο πρόγραμμα τακτοποίησης της κυβέρνησης.
Το πρόγραμμα, που αποτελεί μία από τις πιο φιλόδοξες πρωτοβουλίες νομιμοποίησης μεταναστών στην Ευρώπη, προσφέρει ανανεώσιμες άδειες διαμονής σε όσους αποδείξουν ότι ζουν στην Ισπανία τουλάχιστον πέντε μήνες και διαθέτουν καθαρό ποινικό μητρώο.
Πάνω από 900.000 αιτήσεις αντί για 500.000
Η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ είχε αρχικά υπολογίσει ότι περίπου 500.000 άνθρωποι θα υπέβαλλαν αίτηση. Ωστόσο, η ανταπόκριση ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη.
Σύμφωνα με τις ισπανικές αρχές, μέχρι τα μέσα Ιουνίου είχαν ήδη κατατεθεί περισσότερες από 900.000 αιτήσεις, σχεδόν οι διπλάσιες από όσες ανέμενε η κυβέρνηση.
Από αυτούς, περίπου 360.000 μετανάστες έχουν ήδη λάβει προσωρινές άδειες εργασίας και διαμονής, οι οποίες τους επιτρέπουν να ενταχθούν νόμιμα στην αγορά εργασίας μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία εξέτασης των φακέλων τους.
Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από τους πολίτες
Η μαζική διαδικασία νομιμοποίησης δεν αποτέλεσε κυβερνητική πρωτοβουλία από την αρχή.
Η βάση της δημιουργήθηκε μέσα από λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία του 2024, η οποία συγκέντρωσε περισσότερες από 700.000 υπογραφές πολιτών και υποστηρίχθηκε από εκατοντάδες ανθρωπιστικές οργανώσεις, επιχειρηματικούς φορείς αλλά και την Καθολική Εκκλησία.
Τον περασμένο Απρίλιο, η κυβέρνηση Σάντσεθ ενέκρινε σχετικό βασιλικό διάταγμα, δίνοντας στους ενδιαφερόμενους λίγο περισσότερο από τρεις μήνες για να καταθέσουν τις αιτήσεις τους.
Η κυβέρνηση μιλά για αναγνώριση της πραγματικής οικονομίας
Ο πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ υπερασπίζεται το μέτρο, υποστηρίζοντας ότι αφορά ανθρώπους που ήδη εργάζονται και συμβάλλουν στην ισπανική οικονομία, έστω και χωρίς νόμιμο καθεστώς παραμονής.
Κατά την κυβέρνηση, η νομιμοποίηση επιτρέπει την ένταξη αυτών των εργαζομένων στην επίσημη οικονομία, ενισχύοντας παράλληλα τα δημόσια έσοδα και περιορίζοντας την αδήλωτη εργασία.
Σφοδρές αντιδράσεις από την αντιπολίτευση
Η πρωτοβουλία, ωστόσο, έχει προκαλέσει έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις.
Το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα (PP) και το δεξιό Vox έχουν καταγγείλει τη μαζική νομιμοποίηση, υποστηρίζοντας ότι δημιουργεί κίνητρο για νέες παράτυπες μεταναστευτικές ροές.
Παρά τις αντιδράσεις, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας απέρριψε τον περασμένο μήνα αίτημα προσωρινής αναστολής του βασιλικού διατάγματος, επιτρέποντας την κανονική εφαρμογή του προγράμματος.
Σύγκρουση με τη νέα ευρωπαϊκή γραμμή
Η επιλογή της Μαδρίτης διαφοροποιείται αισθητά από τη μεταναστευτική πολιτική που προωθεί πλέον η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Νωρίτερα μέσα στον μήνα, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί ολοκλήρωσαν μια συνολική αναθεώρηση του μεταναστευτικού πλαισίου, η οποία προβλέπει:
- ταχύτερες επιστροφές απορριφθέντων αιτούντων άσυλο,
- αυστηρότερες διαδικασίες στα εξωτερικά σύνορα,
- δημιουργία κέντρων επιστροφής εκτός ΕΕ για όσους δεν δικαιούνται διεθνή προστασία.
Την ταχεία εφαρμογή των νέων αυτών δομών στηρίζουν ήδη χώρες όπως η Δανία, η Αυστρία, η Ελλάδα, η Γερμανία και η Ολλανδία.
Η Ισπανία απορρίπτει τα «κέντρα επιστροφής»
Η ισπανική κυβέρνηση έχει εκφράσει ανοικτά τη διαφωνία της με τη νέα ευρωπαϊκή προσέγγιση.
Σε επιστολή προς τους μόνιμους αντιπροσώπους των κρατών-μελών της ΕΕ, η Μαδρίτη υποστήριξε ότι τα κέντρα επιστροφής δημιουργούν σοβαρά νομικά, διπλωματικά και επιχειρησιακά ζητήματα, ενώ χαρακτήρισε δυσανάλογες ορισμένες από τις νέες προβλέψεις.
Η κυβέρνηση Σάντσεθ ζητά αντ’ αυτού ένα μεταναστευτικό πλαίσιο που θα βασίζεται στον πλήρη σεβασμό του διεθνούς δικαίου και της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, επιμένοντας σε μια περισσότερο ανθρωποκεντρική διαχείριση του μεταναστευτικού.
Ελλάδα και Κύπρος στις χώρες με τις χαμηλότερες κρατήσεις
Στην αντίπερα όχθη της κατάταξης βρίσκεται η Κύπρος, όπου μόλις το 15,1% των ακαθάριστων αποδοχών κατευθύνεται σε φόρους και εισφορές.
Αμέσως μετά ακολουθεί η Ελλάδα, με συνολικές κρατήσεις 17%, γεγονός που σημαίνει ότι λιγότερο από το ένα πέμπτο του μισθού παρακρατείται από το κράτος.
Πρόκειται για ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι τέσσερις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης
Μεταξύ των τεσσάρων μεγαλύτερων οικονομιών της ΕΕ, σημαντικές είναι οι διαφορές στη φορολογική επιβάρυνση των εργαζομένων.
Η εικόνα διαμορφώνεται ως εξής:
Γερμανία: 34,8%
Γαλλία: 26,2%
Ιταλία: 24,1%
Ισπανία: 22,1%
Η Γερμανία εμφανίζει τη μεγαλύτερη επιβάρυνση, ενώ η Ισπανία τη χαμηλότερη.
Γενικότερα, οι χώρες της Νότιας Ευρώπης παρουσιάζουν χαμηλότερες κρατήσεις, ενώ οι υψηλότερες επιβαρύνσεις εντοπίζονται κυρίως στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Τα παιδιά αλλάζουν δραστικά την εικόνα
Η ύπαρξη εξαρτώμενων παιδιών μπορεί να μειώσει θεαματικά τις κρατήσεις, ιδιαίτερα όταν εργάζεται μόνο ο ένας από τους δύο συζύγους.
Στα νοικοκυριά αυτού του τύπου, το ποσοστό των κρατήσεων κυμαίνεται από -3,3% στην Ελλάδα έως 33,4% στη Ρουμανία.
Αρνητικό ποσοστό σημαίνει ότι, χάρη στα οικογενειακά επιδόματα και στις φορολογικές επιστροφές, οι καθαρές αποδοχές υπερβαίνουν ακόμη και τις ακαθάριστες αποδοχές.
Αντίστοιχη εικόνα εμφανίζεται και στην Πολωνία, όπου το ποσοστό διαμορφώνεται στο -0,6%.
Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο μέσος όρος για τα νοικοκυριά με έναν εργαζόμενο και δύο παιδιά περιορίζεται στο 8%, έναντι 29,1% για έναν άγαμο χωρίς παιδιά.
Η Γερμανία παρουσιάζει τη μεγαλύτερη διαφορά
Η μεγαλύτερη μεταβολή μεταξύ διαφορετικών τύπων νοικοκυριών καταγράφεται στη Γερμανία.
Για έναν άγαμο εργαζόμενο χωρίς παιδιά, οι συνολικές κρατήσεις ανέρχονται στο 34,8%.
Όταν όμως πρόκειται για ζευγάρι με δύο παιδιά και έναν μόνο εργαζόμενο, το ποσοστό μειώνεται σχεδόν στο μηδέν, μόλις 0,2%.
Οι ακαθάριστες ετήσιες αποδοχές παραμένουν ίδιες, στα 47.514 ευρώ.
Ωστόσο:
ο άγαμος εργαζόμενος λαμβάνει καθαρά περίπου 31.000 ευρώ,
ενώ η οικογένεια με δύο παιδιά εισπράττει 47.424 ευρώ.
Η διαφορά φθάνει τα 16.424 ευρώ ετησίως.
Τι ισχύει για τα ζευγάρια με δύο εργαζόμενους
Στα νοικοκυριά όπου εργάζονται και οι δύο σύζυγοι και υπάρχουν δύο παιδιά, το ποσοστό των κρατήσεων είναι χαμηλότερο σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σχέση με έναν άγαμο εργαζόμενο χωρίς παιδιά.
Η μοναδική εξαίρεση αποτελεί η Ελλάδα, όπου το ποσοστό παραμένει ουσιαστικά αμετάβλητο και στα δύο σενάρια.
Η Πολωνία καταγράφει μία από τις μεγαλύτερες μειώσεις, με διαφορά 11,5 ποσοστιαίων μονάδων.
Δεν μετρά μόνο ο φόρος εισοδήματος
Ο οικονομολόγος του Tax Foundation, Άλεξ Μένγκντεν, επισημαίνει ότι η πραγματική φορολογική επιβάρυνση της εργασίας δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον φόρο εισοδήματος, αλλά από το συνολικό άθροισμα φόρων και ασφαλιστικών εισφορών.
Όπως εξηγεί, η Δανία εμφανίζεται στις πρώτες θέσεις της κατάταξης επειδή η φορολόγηση βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον φόρο εισοδήματος.
Αντίθετα, στην Πολωνία οι ασφαλιστικές εισφορές αποτελούν τη μεγαλύτερη επιβάρυνση για τον εργαζόμενο, ξεπερνώντας κατά περίπου δυόμισι φορές το ύψος του φόρου εισοδήματος.
Το συμπέρασμα της ανάλυσης είναι σαφές: για τους εργαζόμενους σημασία δεν έχει μόνο ο φορολογικός συντελεστής, αλλά το συνολικό ποσό που παρακρατείται από τον μισθό τους. Και σε αυτόν τον τομέα, οι διαφορές μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών παραμένουν εντυπωσιακές
Add comment
Comments