Ισραήλ–Τουρκία: Η σύγκρουση περνά στη Συρία – Ο Νετανιάχου αποκαλεί τον Ερντογάν «αντισημίτη δικτάτορα»

Μέσα σε λίγες ημέρες, το Ισραήλ βομβάρδισε αεροπορική βάση στη βορειοδυτική Συρία, η οποία είχε προηγουμένως επισκεφθεί από τουρκική στρατιωτική αντιπροσωπεία.

Η Άγκυρα κατηγόρησε το Ισραήλ για "απερίσκεπτες" ενέργειες, ενώ το Ισραήλ μίλησε για τις "επικίνδυνες περιπέτειες" της Τουρκίας στη Συρία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ανησυχώντας για τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης, άρχισαν να εργάζονται για τη δημιουργία μηχανισμού αποφυγής στρατιωτικών συγκρούσεων μεταξύ Ισραήλ, Τουρκίας και Συρίας. 

Και την Παρασκευή 21 Αυγούστου ήρθε η επόμενη πράξη. Η Τουρκία ανακοίνωσε ότι κινεί τη διαδικασία για να ζητήσει από την Interpol την έκδοση Red Notice, "ερυθράς αγγελίας", για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, στο πλαίσιο της δικαστικής υπόθεσης που αφορά την ισραηλινή αναχαίτιση του Global Sumud Flotilla.

Η απάντηση του Ισραηλινού πρωθυπουργού ήταν εξαιρετικά σκληρή. Το γραφείο του Νετανιάχου χαρακτήρισε την τουρκική πρωτοβουλία προσπάθεια εκφοβισμού της ισραηλινής ηγεσίας και πέρασε σε ευθεία προσωπική επίθεση εναντίον του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Πίσω όμως από τη σύγκρουση των δύο ηγετών βρίσκεται κάτι πολύ μεγαλύτερο. Η πραγματική μάχη είναι πλέον η Συρία.

Και το ερώτημα είναι ποιος θα καθορίσει τη νέα ισορροπία ισχύος που δημιουργήθηκε μετά την πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ.

Η Τουρκία ζητά Red Notice για τον Νετανιάχου

Σύμφωνα με το Reuters, ο Τούρκος υπουργός Δικαιοσύνης Ακίν Γκιουρλέκ ανακοίνωσε στις 21 Αυγούστου ότι η Άγκυρα θα ζητήσει από την Interpol να εκδώσει ερυθρά αγγελία για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και ακόμη έναν Ισραηλινό, τον Αφέκ Μόσκοβιτς. (Reuters⁠)

Η υπόθεση συνδέεται με την αναχαίτιση από το Ισραήλ του Global Sumud Flotilla, που επιχειρούσε να προσεγγίσει τη Γάζα.

Τουρκικό δικαστήριο είχε ήδη εκδώσει στις 14 Ιουλίου 2026 εντάλματα σύλληψης στο πλαίσιο της συγκεκριμένης υπόθεσης. Οι τουρκικές Αρχές αποδίδουν στους κατηγορουμένους σειρά εξαιρετικά σοβαρών αδικημάτων, μεταξύ των οποίων εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, γενοκτονία και βασανιστήρια.

Πρόκειται, βεβαίως, για κατηγορίες στο πλαίσιο της τουρκικής δικαστικής διαδικασίας και όχι για διεθνή δικαστική διαπίστωση ενοχής. Υπάρχει επίσης μια κρίσιμη νομική λεπτομέρεια:

Η Τουρκία ζητά την έκδοση Red Notice. Δεν σημαίνει ότι η Interpol έχει ήδη εκδώσει ερυθρά αγγελία για τον Νετανιάχου.

Η Interpol θα εξετάσει το τουρκικό αίτημα προτού αποφασίσει εάν θα προχωρήσει στην έκδοσή της. Και ακόμη και μια Red Notice δεν αποτελεί από μόνη της διεθνές ένταλμα σύλληψης με την έννοια μιας αυτόματης υποχρέωσης όλων των κρατών να συλλάβουν το συγκεκριμένο πρόσωπο. 

Η οργισμένη απάντηση του Νετανιάχου

Το Ισραήλ απάντησε σχεδόν αμέσως.

Το γραφείο του Νετανιάχου απέρριψε την κίνηση της Τουρκίας ως προσπάθεια του Ερντογάν να εκφοβίσει τους Ισραηλινούς ηγέτες και στρατιώτες. Ακολούθησε μια συνολικότερη επίθεση κατά του Τούρκου προέδρου.

Η ισραηλινή πλευρά επανέφερε τις κατηγορίες για τις τουρκικές επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων, τις σχέσεις της Άγκυρας με τη Χαμάς, τις διώξεις δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων, αλλά και το Κυπριακό.

Το σημαντικότερο στοιχείο της ισραηλινής αντίδρασης, ωστόσο, δεν αφορά τη νομική υπόθεση. Αφορά τη Συρία.

Η κυβέρνηση Νετανιάχου συνδέει πλέον ανοιχτά τη σύγκρουσή της με τον Ερντογάν με την αυξανόμενη τουρκική παρουσία στη χώρα. Και εκεί βρίσκεται ο πραγματικός πυρήνας της κρίσης.

Η Συρία αλλάζει τη σχέση Ισραήλ–Τουρκίας

Μετά την ανατροπή του Μπασάρ αλ Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024, η περιφερειακή ισορροπία μεταβλήθηκε δραματικά. Η Τουρκία ήταν μία από τις χώρες που βγήκαν περισσότερο ενισχυμένες από την αλλαγή καθεστώτος.

Η νέα κυβέρνηση του προέδρου Άχμεντ αλ Σάραα έχει αναπτύξει στενές σχέσεις με την Άγκυρα, η οποία συμμετέχει στην εκπαίδευση των νέων συριακών ενόπλων δυνάμεων και επιδιώκει ευρύτερη στρατηγική συνεργασία με τη Δαμασκό. 

Για την Τουρκία, η νέα Συρία αποτελεί τεράστια γεωπολιτική ευκαιρία. Η Άγκυρα μπορεί να ενισχύσει την επιρροή της σε μια χώρα με την οποία μοιράζεται σχεδόν 900 χιλιόμετρα συνόρων, να περιορίσει τις κουρδικές ένοπλες οργανώσεις, να αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανοικοδόμηση και να επεκτείνει την οικονομική και πολιτική παρουσία της προς τον αραβικό κόσμο.

Για το Ισραήλ όμως η ίδια εξέλιξη δημιουργεί ένα νέο στρατηγικό πρόβλημα. Η υποχώρηση της ιρανικής επιρροής στη Συρία ήταν μια τεράστια στρατηγική επιτυχία για το Ισραήλ.

Το κενό όμως που δημιουργήθηκε δεν παρέμεινε κενό. Και μία από τις δυνάμεις που επιχειρούν να το καλύψουν είναι η Τουρκία.

Το χτύπημα που άλλαξε τα δεδομένα

Η αντιπαράθεση πέρασε από τη θεωρία στην πράξη στις 18 Αυγούστου. Ισραηλινά αεροσκάφη έπληξαν την αεροπορική βάση Abu Duhur στη βορειοδυτική Συρία, περίπου 70 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Τουρκία.

Σύμφωνα με το Associated Press, η επίθεση πραγματοποιήθηκε λίγες ώρες μετά την επίσκεψη τουρκικής στρατιωτικής αντιπροσωπείας στη βάση. (AP News⁠)

Το χτύπημα προκάλεσε ζημιές στον διάδρομο και στις εγκαταστάσεις, χωρίς να αναφερθούν θύματα. Το κρίσιμο όμως ήταν το μήνυμα.

Το Ισραήλ θεωρούσε ότι υπήρχε πιθανότητα ανάπτυξης τουρκικών δυνάμεων στη συγκεκριμένη εγκατάσταση και επέλεξε να ενεργήσει προληπτικά. 

Οι Financial Times περιέγραψαν την εξέλιξη ως την ανοιχτή πλέον εκδήλωση του ανταγωνισμού μεταξύ δύο από τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις της περιοχής για τη Συρία. (Financial Times⁠)

Δεν επρόκειτο επομένως για ένα ακόμη ισραηλινό χτύπημα στη Συρία. Ήταν ένα μήνυμα προς την Τουρκία.

«Δεν σχεδιάζαμε τουρκική στρατιωτική βάση»

Η Δαμασκός επιχείρησε να διαψεύσει τις ισραηλινές ανησυχίες.

Σύμφωνα με το Reuters, η συριακή κυβέρνηση υποστήριξε ότι δεν υπήρχε σχέδιο τουρκικής στρατιωτικής ανάπτυξης στη συγκεκριμένη αεροπορική βάση. Η Άγκυρα απέρριψε επίσης τις ισραηλινές αιτιάσεις ως αβάσιμες και κατηγόρησε το Ισραήλ ότι υπονομεύει την προσπάθεια σταθεροποίησης της Συρίας. 

Αυτό όμως δεν καθησύχασε το Ισραήλ. Το Τελ Αβίβ φαίνεται να θέλει να δημιουργήσει εκ των προτέρων μια πολύ σαφή κόκκινη γραμμή: Η πολιτική και οικονομική επιρροή της Τουρκίας στη Συρία είναι ένα ζήτημα.

Η δημιουργία όμως στρατιωτικών εγκαταστάσεων που θα μπορούσαν να περιορίσουν την ελευθερία δράσης της ισραηλινής αεροπορίας είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Η μυστική συνομιλία της Mossad πριν από την επίθεση

Η σοβαρότητα της κατάστασης γίνεται ακόμη πιο εμφανής από μια αποκάλυψη του Reuters. Ο επικεφαλής της Mossad Roman Gofman είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Σύρο υπουργό Εξωτερικών Asaad al-Shaibani πριν από το ισραηλινό χτύπημα.

Κεντρικό θέμα της συνομιλίας ήταν ακριβώς οι τουρκικές στρατιωτικές αναπτύξεις στη Συρία.  Το γεγονός είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό.

Δείχνει ότι το Ισραήλ παρακολουθούσε σε πολύ υψηλό επίπεδο τις κινήσεις της Τουρκίας και είχε μεταφέρει τις ανησυχίες του στη Δαμασκό πριν αποφασίσει να χρησιμοποιήσει στρατιωτική ισχύ.

Σύμφωνα με το Reuters, οι δύο πλευρές είχαν ήδη αναπτύξει επαφές για θέματα ασφαλείας, καθώς η Ουάσιγκτον προσπαθούσε να αποτρέψει νέα σύγκρουση στη Συρία. Η αεροπορική επίθεση δείχνει όμως ότι οι διπλωματικοί δίαυλοι δεν ήταν αρκετοί για να καθησυχάσουν το Ισραήλ.

Τι φοβάται πραγματικά το Ισραήλ

Το βασικό ισραηλινό πρόβλημα δεν είναι απαραίτητα η παρουσία μερικών εκατοντάδων ή χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών. Το μεγαλύτερο ζήτημα είναι τι θα μπορούσε να ακολουθήσει.

Μια συστηματική τουρκική στρατιωτική παρουσία θα μπορούσε σταδιακά να συνοδευτεί από:

• αεράμυνα και αντιαεροπορικά συστήματα,
• ραντάρ και συστήματα επιτήρησης,
• drones,
• αεροπορικές εγκαταστάσεις,
• στρατιωτικούς συμβούλους,
• κοινές τουρκοσυριακές μονάδες και υποδομές.

Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να αλλάξει δραστικά την επιχειρησιακή πραγματικότητα στη Συρία.

Για περισσότερο από μία δεκαετία, το Ισραήλ πραγματοποιούσε επανειλημμένες αεροπορικές επιδρομές στη χώρα με στόχο κυρίως ιρανικές δυνάμεις και μεταφορές όπλων προς τη Χεζμπολάχ.

Μια ισχυρή τουρκική στρατιωτική ομπρέλα θα μπορούσε να περιορίσει αυτή την ελευθερία κινήσεων. Και αυτό είναι κάτι που το Ισραήλ φαίνεται αποφασισμένο να αποτρέψει.

Ήδη από τον Απρίλιο του 2025, όταν Τουρκία και Ισραήλ άρχισαν τεχνικές συνομιλίες για την αποφυγή ατυχημάτων στη Συρία, ισραηλινή πηγή είχε δηλώσει στο Reuters ότι η δημιουργία τουρκικών βάσεων σε ορισμένες περιοχές της χώρας αποτελούσε "κόκκινη γραμμή" για το Ισραήλ. (Reuters⁠)

Από το Ιράν στην Τουρκία;

Δεν σημαίνει ότι η Τουρκία μετατρέπεται σε "νέο Ιράν" για το Ισραήλ. Οι δύο περιπτώσεις είναι θεμελιωδώς διαφορετικές. Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, διατηρεί σχέσεις με τις ΗΠΑ και είναι ενταγμένη στους δυτικούς θεσμούς ασφαλείας.

Αυτό όμως κάνει την κατάσταση, υπό μία έννοια, ακόμη πιο περίπλοκη. Διότι το Ισραήλ βρίσκεται αντιμέτωπο όχι με μια απομονωμένη περιφερειακή δύναμη, αλλά με μια χώρα που διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς του ΝΑΤΟ, ισχυρή αμυντική βιομηχανία, προηγμένα drones και σημαντική επιρροή στη νέα συριακή κυβέρνηση.

Η Financial Times σημειώνει ότι το χτύπημα στην Abu Duhur έφερε στην επιφάνεια ακριβώς αυτόν τον ανταγωνισμό ισχύος. (Financial Times⁠)

Η παλιά εξίσωση της Συρίας ήταν κυρίως: Ισραήλ εναντίον Ιράν και Χεζμπολάχ.

Η νέα εξίσωση μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο σύνθετη: Ισραήλ – Τουρκία – νέα Συρία, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να προσπαθούν να εμποδίσουν τη μεταξύ τους σύγκρουση.

Η Ουάσιγκτον ανησύχησε

Ίσως το σημαντικότερο στοιχείο των τελευταίων ημερών είναι η αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για τη Συρία, Tom Barrack, αποκάλυψε ότι η Ουάσιγκτον εργάζεται για τη δημιουργία επίσημου μηχανισμού "deconfliction" μεταξύ Τουρκίας, Ισραήλ και Συρίας. 

Ο στόχος είναι απλός: να μη βρεθούν κατά λάθος Ισραηλινοί και Τούρκοι στρατιώτες να πυροβολούν ο ένας τον άλλο.

Σύμφωνα με το Reuters, η Τουρκία αιφνιδιάστηκε από το ισραηλινό χτύπημα και υπήρχε πραγματικός κίνδυνος στρατιωτικής αντίδρασης. Η κρίση τελικά δεν ξέφυγε. Αλλά για την Ουάσιγκτον το επεισόδιο λειτούργησε ως προειδοποίηση ότι η υπάρχουσα επικοινωνία δεν είναι αρκετή. 

Και αυτό έχει τεράστια σημασία.

Διότι όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν απαραίτητο να δημιουργήσουν μηχανισμό αποτροπής ατυχημάτων μεταξύ δύο συμμάχων ή στενών εταίρων τους, σημαίνει ότι ο κίνδυνος δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως θεωρητικός.

Το εφιαλτικό σενάριο ενός «ατυχήματος»

Η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι απαραίτητα ότι ο Νετανιάχου ή ο Ερντογάν θα αποφασίσουν συνειδητά να ξεκινήσουν πόλεμο μεταξύ τους. Το πολύ πιο πιθανό και επικίνδυνο σενάριο είναι μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση από λάθος υπολογισμό.

Ας υποθέσουμε ότι Τούρκοι στρατιωτικοί βρίσκονται σε συριακή εγκατάσταση. Οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών θεωρούν ότι στην εγκατάσταση αναπτύσσονται στρατιωτικές δυνατότητες που απειλούν το Ισραήλ.

Η ισραηλινή αεροπορία επιτίθεται. Σκοτώνονται Τούρκοι στρατιώτες.

Η κυβέρνηση Ερντογάν βρίσκεται τότε υπό τεράστια εσωτερική και διεθνή πίεση να απαντήσει. Και μια τουρκική απάντηση δημιουργεί με τη σειρά της πίεση στο Ισραήλ για νέα ανταπόδοση.

Αυτός ακριβώς είναι ο φαύλος κύκλος που επιχειρεί να αποτρέψει η Ουάσιγκτον με τον νέο μηχανισμό επικοινωνίας. 

Η Συρία ως τουρκικό στρατηγικό βάθος

Για τον Ερντογάν, όμως, η Συρία είναι πολύ σημαντική για να εγκαταλειφθεί. Η Τουρκία έχει πληρώσει τεράστιο οικονομικό, κοινωνικό και στρατιωτικό κόστος από τον συριακό εμφύλιο.

Φιλοξένησε εκατομμύρια πρόσφυγες, πραγματοποίησε επανειλημμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις στο συριακό έδαφος και για χρόνια στήριξε δυνάμεις που αντιμάχονταν τον Άσαντ.

Η νέα πολιτική πραγματικότητα στη Δαμασκό προσφέρει στην Άγκυρα την ευκαιρία να μετατρέψει αυτό το κόστος σε στρατηγικό πλεονέκτημα.

Μια φιλική Συρία μπορεί να προσφέρει στην Τουρκία: οικονομική διείσδυση και τεράστιες ευκαιρίες ανοικοδόμησης, μεγαλύτερη επιρροή στον αραβικό κόσμο, περιορισμό των κουρδικών δυνάμεων κατά μήκος των συνόρων της και σημαντικό γεωπολιτικό βάθος προς τη Μέση Ανατολή.

Η Άγκυρα επομένως δεν έχει κανέναν λόγο να εγκαταλείψει εύκολα τον ρόλο που απέκτησε μετά την πτώση Άσαντ.

Η Κύπρος μπαίνει ξανά στην εξίσωση

Υπάρχει και μια διάσταση που αφορά άμεσα την Ελλάδα και την Κύπρο. Η ισραηλινή επίθεση κατά του Ερντογάν επανέφερε ρητά το Κυπριακό στη δημόσια αντιπαράθεση των δύο κυβερνήσεων.

Αυτό έχει ιδιαίτερο βάρος σε μια περίοδο κατά την οποία η Ανατολική Μεσόγειος αποκτά όλο και μεγαλύτερη στρατηγική σημασία. Ισραήλ, Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία έχουν αναπτύξει τα τελευταία χρόνια στενότερη συνεργασία σε ζητήματα άμυνας, ενέργειας και ασφάλειας.

Δεν σημαίνει ότι κάθε αντιπαράθεση Ισραήλ - Τουρκίας μετατρέπεται αυτομάτως σε ελληνοτουρκικό ζήτημα.

Η αυξανόμενη όμως στρατηγική απόσταση Άγκυρας - Ιερουσαλήμ αναβαθμίζει αντικειμενικά τη σημασία της Ανατολικής Μεσογείου και των περιφερειακών συνεργασιών του Ισραήλ.

Και η επιλογή της κυβέρνησης Νετανιάχου να αναφερθεί δημοσίως στην Κύπρο δείχνει ότι το ζήτημα χρησιμοποιείται πλέον και μέσα στη συνολικότερη αντιπαράθεση με την Άγκυρα.

Δύο χώρες που κάποτε ήταν στρατηγικοί εταίροι

Υπάρχει μια εντυπωσιακή ιστορική ειρωνεία. Ισραήλ και Τουρκία υπήρξαν κάποτε στενοί στρατηγικοί εταίροι.

Η Τουρκία ήταν μία από τις πρώτες μουσουλμανικές χώρες που αναγνώρισαν το Ισραήλ και για δεκαετίες οι δύο χώρες είχαν σημαντική στρατιωτική και οικονομική συνεργασία.

Ακόμη και μετά τη μεγάλη επιδείνωση των σχέσεων επί Ερντογάν, υπήρξαν επανειλημμένες προσπάθειες εξομάλυνσης. Σήμερα όμως η σύγκρουση έχει αποκτήσει διαφορετικό χαρακτήρα.

• Δεν αφορά πλέον μόνο τη Γάζα.
• Δεν αφορά μόνο τη Χαμάς.
• Δεν αφορά μόνο τις δημόσιες επιθέσεις του Ερντογάν κατά του Νετανιάχου ή τις αντίστοιχες ισραηλινές κατηγορίες.

Αφορά πλέον σκληρή γεωπολιτική ισχύ: Ποιος θα κυριαρχήσει στη μετα-Άσαντ Συρία;

Αυτό είναι τελικά το πραγματικό ερώτημα.

Η πτώση του Άσαντ άλλαξε τη Μέση Ανατολή. Το Ιράν έχασε μεγάλο μέρος της επιρροής που είχε οικοδομήσει επί δεκαετίες στη Συρία. Η Ρωσία επίσης έχει δει τον ρόλο της να μεταβάλλεται.

Η Τουρκία βγήκε ενισχυμένη.

Το Ισραήλ απέκτησε μεγαλύτερη ελευθερία δράσης αλλά ταυτόχρονα βλέπει να αναδύεται στα βόρεια ένας νέος και πολύ ισχυρός περιφερειακός ανταγωνιστής.

Και η νέα κυβέρνηση της Συρίας επιχειρεί να εδραιώσει την εξουσία της χωρίς να μετατρέψει ξανά τη χώρα σε πεδίο αντιπαράθεσης ξένων δυνάμεων.

Το αποτέλεσμα είναι ένα νέο γεωπολιτικό κενό ισχύος. Και τα κενά ισχύος στη Μέση Ανατολή σπάνια παραμένουν κενά για πολύ.

Η νέα κόκκινη γραμμή

Το ισραηλινό χτύπημα στην Abu Duhur στέλνει ένα μήνυμα που δύσκολα μπορεί να παρερμηνευθεί.

Το Ισραήλ δεν φαίνεται διατεθειμένο να αποδεχθεί μια τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Συρία που θα περιορίζει την επιχειρησιακή του ελευθερία.

Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, δεν φαίνεται διατεθειμένη να δεχθεί ότι το Ισραήλ μπορεί να καθορίζει με αεροπορικές επιδρομές πού και πώς θα συνεργάζεται η Άγκυρα με τη νέα κυβέρνηση της Συρίας.

Εδώ ακριβώς συγκρούονται οι δύο στρατηγικές. Και γι’ αυτό η κρίση είναι πολύ σοβαρότερη από έναν ακόμη πόλεμο δηλώσεων μεταξύ Νετανιάχου και Ερντογάν.

Οι Financial Times μιλούν ήδη για ανταγωνισμό δύο από τους ισχυρότερους στρατούς της περιοχής, ενώ το Reuters καταγράφει την αμερικανική προσπάθεια δημιουργίας μηχανισμού που θα αποτρέψει μια ανεπιθύμητη στρατιωτική σύγκρουση. (Financial Times⁠)

Το επόμενο επεισόδιο πιθανότατα θα παιχτεί στη Συρία

Η τουρκική προσπάθεια για Red Notice κατά του Νετανιάχου έχει τεράστια πολιτική και συμβολική σημασία. Η σκληρή ισραηλινή απάντηση δείχνει πόσο βαθιά έχει πλέον διαρραγεί η σχέση των δύο κυβερνήσεων.

Όμως η ουσία βρίσκεται αλλού. Το πραγματικό πεδίο αντιπαράθεσης είναι η Συρία. Εκεί θα φανεί αν η Τουρκία θα μπορέσει να μετατρέψει την πολιτική της επιρροή στη νέα Δαμασκό σε μόνιμη στρατιωτική και στρατηγική παρουσία.

Εκεί θα φανεί μέχρι πού είναι διατεθειμένο να φτάσει το Ισραήλ για να το εμποδίσει. Και εκεί θα δοκιμαστεί ο νέος αμερικανικός μηχανισμός αποκλιμάκωσης.

Το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον θεωρεί ήδη αναγκαίο να δημιουργήσει έναν μηχανισμό ώστε Ισραηλινοί και Τούρκοι να μην καταλήξουν να συγκρουστούν κατά λάθος, είναι ίσως η καλύτερη ένδειξη για το πόσο έχει αλλάξει η κατάσταση. 

Για δεκαετίες, η μεγάλη ισραηλινή ανησυχία στη Συρία ήταν το Ιράν. Σήμερα εμφανίζεται μπροστά του μια διαφορετική πρόκληση.

Όχι ένας ακόμη απομονωμένος εχθρός, αλλά μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη, μέλος του ΝΑΤΟ, με στρατό, αμυντική βιομηχανία, πολιτική επιρροή και άμεση πρόσβαση στη Συρία.

Η Τουρκία.

Και αυτό σημαίνει ότι η νέα κρίση Ισραήλ–Τουρκίας δεν είναι απλώς άλλο ένα επεισόδιο στη θυελλώδη σχέση Ερντογάν–Νετανιάχου.

Μπορεί να είναι η αρχή μιας πολύ μεγαλύτερης μάχης για το ποιος θα διαμορφώσει τη μετα-Άσαντ Μέση Ανατολή.