Στη Γαλλία, η Λε Πεν μοιάζει ανίκητη υποψήφια για τις προεδρικές εκλογές του 2027. Στη Γερμανία, το νεοναζιστικό μόρφωμα AfD σαρώνει στις δημοσκοπήσεις και ετοιμάζεται να αναλάβει και αυτοδύναμη κυβέρνηση σε κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Στις ΗΠΑ, οδηγούμαστε σε ένα πολιτικό σκηνικό που θα υπερισχύει μια σύγκρουση μεταξύ ακραίων Τραμπικών και ακραίων αριστερών τύπου Σάντερς.
Από τον Γ.Δ. | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Ήρθε η ώρα των Βαρβάρων. Γιατί; Η Λε Πεν (και πριν από αυτήν ο πατέρας της), χτύπησαν επανειλημμένως την πόρτα του Ελιζέ. Οι ψηφοφόροι όμως δεν τους άνοιγαν γιατί ήταν ακροδεξιοί και ρατσιστές. Τώρα δεν είναι; Στο AfD είχε υψωθεί το λεγόμενο "τοίχος της δημοκρατίας" γιατί θεωρείτο μια παραλλαγή ξεχασμένων εθνικοσοσιαλιστικών ονειρώξεων. Τώρα δεν είναι; Τι ακριβώς άλλαξε; Πότε δήλωσαν πίστη στο λεγόμενο δημοκρατικό τόξο της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας;
Τίποτα δεν άλλαξε. Αυτό που άλλαξε είναι η στάση των ψηφοφόρων. Μέσα στην απογοήτευσή τους και στην αδυναμία τους να διαγνώσουν τις πραγματικές αιτίες των οικονομικών τους προβλημάτων, κατέληξαν στο σημείο να αποφασίσουν το "ας τους δοκιμάσουμε και αυτούς, τι χειρότερο μπορούμε να πάθουμε;". Αν θέλανε απάντηση στο ερώτημά τους, θα μπορούσαν να μας ρωτήσουν, γιατί εμείς είμαστε και οι πρώτοι διδάξαντες. Όμως και πάλι δεν θα μας πίστευαν. Η επέλαση των Βαρβάρων έχει υπερβεί τα όρια της επιλογής και καθίσταται πλέον νομοτέλεια.
Όλα όσα ακούμε και διαβάζουμε σήμερα για τις ΗΠΑ, τα χρέη τους και τα ελλείμματά τους, δεν είναι καινούργια. Τα έχουμε καταδείξει καιρό τώρα. Απλά έρχεται η στιγμή που οι προβολείς αποφασίζουν να φωτίσουν το πρόβλημα. Και το πρόβλημα δεν περιορίζεται στις ΗΠΑ, αν και είναι τόσο μεγάλη οικονομία που από μόνη της μπορεί να προκαλέσει σεισμό ανυπολόγιστων ρίχτερ. Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο. Και πλέον μη ελεγχόμενο.
Αφορά και τις ΗΠΑ, και την Ευρώπη και την Ιαπωνία ακόμα και την Κίνα των εντυπωσιακών οικονομικών επιδόσεων. Ο μηχανισμός του "σπιράλ του θανάτου" έχει ενεργοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό που είναι σχεδόν αδύνατο να σταματήσει. Θα μπορούσε ίσως να απενεργοποιηθεί μερικώς, αυτός όμως θα απαιτούσε πολιτική βούληση, πολιτική συναίνεση και κοινωνική εναρμόνιση στον κοινό στόχο. Τίποτα όμως από αυτά δεν υπάρχει. Και όταν επί της ουσίας θα πρέπει να περάσουμε σε ένα παγκόσμιο μνημόνιο, χωρίς πολιτική βούληση και συναίνεση, πως μπορείς να πείσεις τις κοινωνίες ότι πρέπει να πληρώνουν περισσότερα και να λαμβάνουν λιγότερα;
Οι βάρβαροι, αποτελούν μια ...κάποια λύσις. Όχι γιατί θα δικαιώσουν τις προσδοκίες των δυστυχών ψηφοφόρων που θα εισπράξουν μια ακόμα γενναία δόση απογοήτευσης και διάψευσης των προσδοκιών. Αλλά γιατί πιθανότατα θα αποτελέσουν τη θρυαλλίδα που θα τινάξει στον αέρα το σαθρό οικοδόμημα. Θα οδηγήσουν στο ground zero. Στη δημιουργική καταστροφή.
Τότε, και από το σημείο μηδέν, θα έρθουν κάποιοι να επανασχεδιάσουν με ορθολογισμό το σύστημα. Το πότε τυπώνουμε χρήμα, τον ρόλο του χρυσού και των real assets στη νομισματική κυκλοφορία, το πότε δανειζόμαστε, πως δανειζόμαστε και πόσα δανειζόμαστε, το πως διασφαλίζουμε ότι τα κράτη δεν θα σπαταλούν αυθαίρετα τους κουμπαράδες των επόμενων γενεών στο όνομα της "κοινωνικής δικαιοσύνης".
Δυστυχώς, για να κάνουμε reset στο σύστημα πρέπει να περάσουμε από τις επιπτώσεις ενός παγκόσμιου πολέμου, χωρίς πόλεμο. Και - ακόμα και για την παγκόσμια πολιτική τάξη - οι βάρβαροι μπορούν να προσφέρουν αυτή τη διέξοδο και να τους πάρουν τη βόμβα από τα χέρια.
Το ευτύχημα είναι ότι μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα, και είπανε πως βάρβαροι ακόμα υπάρχουν. Και όσο τους αναμένουμε, ας βρεθούμε με όσο το δυνατόν λιγότερο μετρητό στα χέρια.
Add comment
Comments