Λίγοι άνθρωποι κατάφεραν να αλλάξουν τόσο βαθιά μια μορφή τέχνης όσο ο Louis Armstrong άλλαξε τη μουσική.
Όταν γεννήθηκε στη φτώχεια της Νέας Ορλεάνης στις αρχές του 20ού αιώνα, η τζαζ ήταν ακόμη μια τοπική μουσική παράδοση. Όταν πέθανε το 1971, είχε μετατραπεί σε παγκόσμια γλώσσα και ο ίδιος είχε γίνει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους καλλιτέχνες στην ιστορία.
Δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος μουσικός, αλλά ως μια από τις πιο χαρακτηριστικές αμερικανικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα: ένας άνθρωπος που ξεκίνησε από τις φτωχογειτονιές της Νέας Ορλεάνης και κατέληξε να γίνει παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας, δημιουργικότητας και πολιτιστικής επιρροής.
Από τις παραγκουπόλεις της Νέας Ορλεάνης στην παγκόσμια σκηνή
Ο Armstrong γεννήθηκε και μεγάλωσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας στη Νέα Ορλεάνη. Η παιδική του ηλικία ήταν γεμάτη στερήσεις, μικροδουλειές και κοινωνικό αποκλεισμό. Ωστόσο, μέσα από τη μουσική βρήκε μια διέξοδο που έμελλε να αλλάξει όχι μόνο τη δική του ζωή αλλά και την ιστορία της αμερικανικής κουλτούρας.
Η πρώτη μεγάλη καμπή ήρθε όταν έμαθε να παίζει κορνέτα στο Colored Waifs Home, ένα αναμορφωτήριο νέων όπου είχε σταλεί ως έφηβος. Εκεί ανακαλύφθηκε το ταλέντο του και ξεκίνησε η πορεία που θα τον οδηγούσε στην κορυφή της μουσικής.
Ο άνθρωπος που μετέτρεψε την τζαζ σε τέχνη
Πριν από τον Armstrong, η τζαζ στηριζόταν κυρίως στη συλλογική αυτοσχεδιαστική εκτέλεση των μουσικών.
Εκείνος άλλαξε τους κανόνες.
Για πρώτη φορά ο σολίστας βρέθηκε στο επίκεντρο της μουσικής αφήγησης. Οι ηχογραφήσεις του με τους Hot Five και Hot Seven τη δεκαετία του 1920 θεωρούνται σήμερα θεμέλια της σύγχρονης τζαζ. Με έργα όπως το "West End Blues", ο Armstrong ανέβασε τον αυτοσχεδιασμό σε επίπεδο υψηλής τέχνης.
Η επιρροή του υπήρξε τόσο βαθιά ώστε σχεδόν κάθε μεγάλος μουσικός της τζαζ που ακολούθησε δανείστηκε στοιχεία από το παίξιμό του.
Δεν άλλαξε απλώς τον τρόπο που έπαιζαν οι τρομπετίστες.
Άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόταν η ίδια η μουσική.
Η φωνή που δεν έμοιαζε με καμία άλλη
Αν η τρομπέτα του επαναπροσδιόρισε την τζαζ, η φωνή του δημιούργησε μια εντελώς νέα σχολή τραγουδιού.
Η βραχνή, τραχιά και άμεσα αναγνωρίσιμη φωνή του έγινε σήμα κατατεθέν.
Ο Armstrong δεν τραγουδούσε απλώς τις μελωδίες. Τις αναδημιουργούσε.
Υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους του scat singing, της φωνητικής τεχνικής που χρησιμοποιεί αυτοσχεδιαστικές συλλαβές αντί για στίχους, επηρεάζοντας γενιές τραγουδιστών.
Από τον Bing Crosby μέχρι τη Billie Holiday και τον Frank Sinatra, αμέτρητοι καλλιτέχνες αναγνώρισαν ότι ο τρόπος ερμηνείας τους χρωστούσε πολλά στον Armstrong.
Ο πρώτος μαύρος παγκόσμιος σούπερ σταρ
Σε μια εποχή φυλετικών διακρίσεων και κοινωνικού διαχωρισμού, ο Armstrong κατάφερε κάτι σχεδόν αδιανόητο. Έγινε ο πρώτος Αφροαμερικανός καλλιτέχνης που αγαπήθηκε μαζικά τόσο από το λευκό όσο και από το μαύρο κοινό. Στο απόγειο της καριέρας του θεωρούνταν ένας από τους πιο δημοφιλείς ανθρώπους στον πλανήτη.
Η επιτυχία του δεν περιορίστηκε στη μουσική.
Πρωταγωνίστησε σε ταινίες, εμφανίστηκε στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, έγραψε βιβλία και περιόδευσε σχεδόν σε κάθε γωνιά του κόσμου, λειτουργώντας άτυπα ως πολιτιστικός πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Ήταν πραγματικά απολιτικός;
Για χρόνια, ορισμένοι επικριτές τον κατηγόρησαν ότι απέφευγε να συγκρουστεί δημόσια με τον ρατσισμό και ότι προτιμούσε τον ρόλο του διασκεδαστή.
Η εικόνα αυτή όμως αμφισβητείται όλο και περισσότερο από τους ιστορικούς.
Ο Armstrong συχνά επέλεγε να μιλά μέσα από τη μουσική του και όχι μέσω πολιτικών συνθημάτων. Όταν όμως θεώρησε ότι ξεπεράστηκαν τα όρια, δεν δίστασε να ασκήσει δημόσια κριτική στις αμερικανικές αρχές για ζητήματα φυλετικών διακρίσεων.
Η συμβολή του στην κοινωνική ενσωμάτωση ήταν τεράστια ακριβώς επειδή κατάφερε να γίνει αποδεκτός από εκατομμύρια ανθρώπους σε μια βαθιά διχασμένη Αμερική.
Ο άνθρωπος πίσω από τον μύθο
Ένα από τα πιο γοητευτικά στοιχεία της προσωπικότητάς του ήταν η αυθεντικότητά του.
Ο Armstrong δεν προσπάθησε ποτέ να προσαρμοστεί στις προσδοκίες των άλλων.
Ήταν γνωστός για το χιούμορ του, την αμεσότητά του, την αγάπη του για τη ζωή και την απόλυτη απουσία προσποίησης. Σύμφωνα με όσους τον γνώρισαν, παρέμεινε ο ίδιος άνθρωπος είτε έπαιζε σε ένα μικρό κλαμπ είτε μπροστά σε αρχηγούς κρατών.
Αυτός ο συνδυασμός μουσικής ιδιοφυΐας και ανθρώπινης ζεστασιάς εξηγεί γιατί η δημοτικότητά του ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια της τζαζ.
Η νίκη απέναντι στους Beatles
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά επεισόδια της καριέρας του ήρθε το 1964.
Τη χρονιά που οι Beatles κατέκτησαν τον κόσμο, ο 62χρονος Armstrong κατάφερε να τους εκθρονίσει από την κορυφή των αμερικανικών charts με το "Hello, Dolly!". Ήταν μια συμβολική στιγμή που απέδειξε πως η επιρροή του παρέμενε τεράστια ακόμη και σε μια νέα μουσική εποχή.
Η κληρονομιά ενός πραγματικά μεγάλου Αμερικανού
Περισσότερο από μισό αιώνα μετά τον θάνατό του, ο Louis Armstrong παραμένει μια από τις σημαντικότερες μορφές της παγκόσμιας μουσικής ιστορίας.
Δεν ήταν απλώς ένας δεξιοτέχνης τρομπετίστας.
Δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος τραγουδιστής.
Ήταν ο άνθρωπος που έδωσε στην τζαζ τη σύγχρονη μορφή της, επηρέασε σχεδόν κάθε μουσικό που ακολούθησε και απέδειξε ότι η δημιουργικότητα μπορεί να ξεπεράσει κοινωνικά εμπόδια, φυλετικούς διαχωρισμούς και πολιτισμικά σύνορα.
Ο Armstrong δεν άφησε πίσω του απλώς τραγούδια.
Άφησε πίσω του έναν διαφορετικό τρόπο να ακούει ο κόσμος τη μουσική
Add comment
Comments