Ο Σωκράτης Φάμελλος είναι μια συμπαθητική φατσούλα. Αν δεν ξέρεις ποιος είναι και τον δεις ξαφνικά στην πόρτα σου με το Polo μπλουζάκι του, τον περνάς για αυτόν που κάνει ιδιαίτερα στο παιδί σου που πάει γυμνάσιο, και είσαι έτοιμος να του δώσεις τα €20. Μαύρα. Προλεταριακά.
Δεν γνωρίζω ποιο είναι το επάγγελμά του, ούτε το επιτήδευμά του. Φαντάζομαι, το δεύτερο, δεν θα το είχε και ποτέ. Θα θυσίασε και αυτός τα νιάτα του για το δίκιο των εργαζομένων και εν γένει των μη προνομιούχων. Για τα ιδιαίτερα του παιδιού μου πάντως, δεν θα τον προσλάμβανα. Και απόδειξη να έκοβε.
Πως βρέθηκε αρχηγός κόμματος, θεωρώ ότι ούτε ο ίδιος το κατάλαβε. Σου θυμίζει το βλέμμα του κάποιον που απλά είδε φως και μπήκε.
Βέβαια, έπρεπε απλά να κερδίσει τύπους σαν τον Απόστολο Γκλέτσο και τον Νίκο Φαραντούρη. Αλλά και πάλι, ο Γκλέτσος έχει τουλάχιστον πρωταγωνιστήσει και σε τόσα σήριαλ. Δεν το λες και λίγο. Και ο Φραντούρης το ίδιο. Κι' ας μην είναι ηθοποιός.
Ουδέποτε θεώρησε ότι είναι αρχηγός. Πιο πολύ είχε την αίσθηση ότι απλά ζέσταινε την καρέκλα μέχρι να επιστρέψει ο Αλέξης. Άλλωστε, ο Αλέξης τον πρότεινε, ο Αλέξης τον δασκάλευε, ο Αλέξης τον προώθησε.
Τον βάλανε και οι λοιποί σε αυτή τη θέση, για να μην βγει ο Πολάκης και αφού είχαν καταφέρει να εκπαραθυρώσουν τον Κασσελάκη στο μπουζουκτσίδικο, που κάποιος αοιδός κάποτε σίγουρα θα τραγούδησε το ηρωικό: "Παρ' το δρόμο που σου πρέπει τον αγύριστο".
Γαρύφαλλα δεν πέταγαν. Για λόγους ιδεολογικούς.
Αφού ζέστανε με ζήλο την καρέκλα για τον Αλέξη, επιτέλους ο μεγάλος τιμονιέρης αποφάσισε να επιστρέψει. Ο Σωκράτης ένιωσε ανακούφιση. Ήταν φανερό, δεν ήταν γεννημένος για Νο1. Μέχρι 3 με το ζόρι. Είχε αυτογνωσία. Ίδιον των Σταχανοβιτών της κομματικής γραφειοκρατίας.
Η αλήθεια είναι ότι τον παραξένεψε όταν ο Αλέξης στο Pre - wedding party του νέου κόμματος τον έβαλε στον εξώστη μαζί με τις Φιλιππινέζες νταντάδες. Δεν περίμενε και πρώτο τραπέζι πίστα με Johnny Black και τα συμπαραμαρτούντα, όμως και δίπλα στις τουαλέτες να μαζεύει τα tips παραπήγαινε. Δεν το έκανε όμως θέμα. Είχε εμπιστοσύνη στον Αλέξη. Τα είχανε πει και τα είχανε συμφωνήσει.
Διαβάστε ακόμα: Η προσευχή των "πατριωτών"
Ο χρόνος πέρναγε, το κόμμα στο οποίος θεωρητικώς ηγείτο εξαϋλωνόταν - και για λόγους αδράνειας -, ο Σωκράτης όμως δεν ανησυχούσε. Δεν θα αργούσε ο καιρός που ο Αλέξης θα έκανε σε όλους νεύμα να τον ακολουθήσουν, σαν το νεύμα του Ανδρέα στη Λιάνη όταν κατέβαινε τα σκαλιά του αεροπλάνου. Με τη Λιάνη δεν πολυέμοιαζε βέβαια στο φιζίκ, με λίγη καλή διάθεση όμως και το γάλα γίνεται βούτυρο.
Το νεύμα αργούσε, οι έτσι και αλλιώς κομμένοι από τον Αλέξη γκρίνιαζαν, του φώναζαν, τον έβριζαν, του ζήταγαν να φύγει για να πάρουν αυτοί στα χέρια τους ό,τι έχει μείνει από την κρατική επιχορήγηση και την ωραία - γωνιαία - πολυκατοικία που στεγάζεται η προοδευτική παράταξη του τόπου μας.
Ο Σωκράτης, ως νέος Θεάνθρωπος υπέμενε τα μαρτύρια αδιαμαρτύρητα. Γύρναγε και το μάγουλο για να τον βαρέσουν και από την άλλη πλευρά. Βεβαίωνε κάτι δυστυχείς που τον ακολουθούσαν ότι δεν μπορεί, ο Αλέξης θα τηρούσε τον λόγο του, δεν θα τους άφηνε στον δρόμο σαν τα σκυλιά.
Κάποιοι του υπενθύμιζαν ότι ο Αλέξης δεν είχε κανένα πρόβλημα να φάει τον Αλαβάνο, τον Βαρουφάκη, τον Λαφαζάνη, την Κωνσταντοπούλου και καμιά 40αριά ακόμα που τους έρχονταν στο μυαλό πρόχειρα. "Αυτοί ήταν αναθεωρητές" τους απαντούσε ο Σωκράτης, "εμείς είμαστε ορθόδοξοι".
Κάποια στιγμή όμως - ακόμα και αυτός - το πήρε πρέφα ότι ο Αλέξης τους είχε γραμμένους εκεί που δεν παίρνει μελάνι. Και τώρα Στέλλα; Να βγει στο αντάρτικο κατά του Αλέξη ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ; Θα μηδενίσει και τις λίγες ελπίδες να τον περιμαζέψει ο μεγάλος αρχηγός, έστω σαν πρόσωπο, και να τον παραχώσει σε κανά επικρατείας, για να μην αναγκαστεί να αρχίσει στα γεράματα τα ιδιαίτερα.
Άσε που έτσι όπως είχε παρατήσει το κόμμα τόσους μήνες, θα κατέβαινε στις εκλογές και θα τον πέρναγε και ο Δημοσθένης Βεργής.
Τραβάει λοιπόν μια ωραιότατη παραίτηση κατηγορώντας τους πάντες και τα πάντα που δεν τον στήριξαν στον αγώνα του κατά της επαράτου δεξιάς, παραμένει βουλευτής να μην χαθεί το μεροκάματο, και κάθε Κυριακή θα ανάβει κερί στην Ευαγγελίστρια να μεταπεισθεί ο Αλέξης να το περιμαζέψει το κακόμοιρο το ορφανό.
Ο Σωκράτης δεν είναι απλά ένα ακόμα στέλεχος, ή αν θέλετε ένας ακόμα αναλώσιμος αρχηγός.
Είναι η προσωποποίηση του αριστερού αριβισμού και της ασύγκριτης σε μέγεθος υποκρισίας του λεγόμενου "ηθικού πλεονεκτήματος".
Θεό δεν τον λένε, κεριά δεν του καίνε, είναι όμως ο ένας ο απόλυτος εκφραστής του σοσιαλιστικού τίποτα.
Σωκράτη εσύ, Super Star.
Add comment
Comments